ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٥٦ - حكيم بلخى
به گوك مسجد (مسجد كبود) معروف و از بزرگترين بناهاى ايران بشمار ميرود، در اثر زلزلههاى سخت ريخته و خراب شده فقط طاق جلو درب مسجد كه رو بشمال بوده و ارتفاعش پانزده ذرع معمولى تبريزى و دهنه آن هفت ذرع و يك چارك كم ميباشد (هر ذرع معادل يك متر و يك هفتم متر است)، يك قسمت از ديوارها و سقف آن باقى است، كاشىها و مرمرهاى قشنگ و خوشرنگ در آن بنا بكار رفته و بعضى از سطوح كاشىها و اطراف مرمرها مزيّن بآيات قرآنى و احاديث نبوى ص با خط ثلث ميباشد، در گرداگرد طاق جلوى، آية الكرسى با خط پهناتر از عرض يك شست روى كاشىها نگارش يافته و همه آنها را موافق آنچه در آخر همان آية الكرسى (در سمت چپ كسى كه پشت بشمال و رو بطاق باشد) قيد شده، استاد خطّاط مشهور آن عهد، نعمت اللّه بن محمد بوّاب، در ربيع الاول سال ٨٧٢ ه ق نوشته است. بسط زايد اين مسجد را بتاريخ تبريز نادر ميرزا كه در تهران چاپ شده محول ميداريم.
حكاك حاج محمد على
- بعنوان شميم خواهد آمد.
حكيم [ازرقى هروى، زين الدين]
ازرقى هروى، زين الدين، بهمين عنوان ازرقى هروى مذكور افتاد.
حكيم اوحد الدين، على بن اسحق
- انورى ابيوردى قبلا مذكور شد.
حكيمباشى شيخ حبيب اللّه ابن شيخ الحكماء شيخ محمد حسين
- مشهدى، ملقّب بحكيمباشى، معروف بترشيزى، از بزرگان پزشگان عصر حاضر ما ميباشد، از آثار او است: كتاب الاربعونيات كه در آن كتاب، تمامى چيزهائى را كه در اخبار و تواريخ و سير و كلمات حكما و عرفا و غير ايشان در خصوص آنها ذكر اربعين شده مذكور داشته است. در ذريعة گويد مسوده آن را در سال ١٣٤٦ ه قمرى (غشمو) ديدم، ديگر سراغى ندارم كه آن را به مبيضّه نقل كردهاند يا نه. (ص ٤٣٦ ج ١ ذريعة)
حكيمباشى ميرزا نصير
- بعنوان نصير الدين اصفهانى نگارش خواهيم داد.
حكيم [بلخى]
بلخى، بنوشته احمد رفعت (بدون اينكه اسمى از وى مذكور دارد) از بزرگان فقهاى حنفيّه ميباشد و كتاب الفقه الاكبر از آثار