ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣١٥ - رضى استرآبادى، محمد بن حسن
فراگرفته و داماد ابن معط بود، در فقه و حديث نيز مهارتى بسزا داشت و مرجع استفاده جمعى وافر بود، در سال ٦٩٥ ه قمرى (خصه) درگذشت. ابو حيّان مشهور نيز از تلامذه وى بوده و بقصيده مفصّلى مدحش گفته است. (سطر ٣٢ ص ٢٨٧ ت)
رضى استرآبادى، محمد بن حسن
- شيعى امامى استرآبادى، ملقّب بنجم الائمّة و نجم الدين و رضى الدين، معروف برضى و فاضل رضى و شارح رضى، از مشاهير نحوييّن و علماى عربيّه ميباشد كه محقّق و مدقّق، از نوادر زمان، عجائب جهان، مايه افتخار عجم بر عرب، شيعه بر ديگر فرق اسلاميّه بود، در معرفت مراتب عاليه علميّه او معرفى بهتر از تأليفات خودش نميباشد:
١- شرح شافيه ابن حاجب در صرف كه معروف بصرف رضى بوده و در ايران چاپ شده است ٢- شرح قصائد سبعه ابن ابى الحديد ٣- شرح كافيه ابن حاجب در نحو كه بنحو رضى معروف و بارها در لكناو و استانبول و قازان و ايران چاپ و حاوى دقائق و تحقيقات زيادى است كه در همه آنها مبتكر و متفرّد، بين الفريقين مسلّم، بتمامى مصنّفات عامّه و خاصّه كه در اين موضوع نگارش يافته مقدّم و محل استفاده و رجوع مدرّسين و مصنّفين و اساتيد فنّ مىباشد.
جلال الدين سيوطى گويد نظير كتاب شرح كافيه در اشتمال تحقيقات و جامعيّت مطالب عاليه ديده نشده و رضى هم در اثر همين كتاب خود به شارح رضى شهرت يافته است، خود رضى، در ديباچه اين كتابش گويد هرمطلب لطيف و تحقيق شريفى كه در اين كتاب باشد همانا از افاضات مرتضويّه بوده و از بركات آن آستانه عليّه ميباشد و در آخر همين كتاب نيز پيش از احكام (ه) و صيغه هاء سكت گويد: اين است پايان شرح مقدّمه و سپاس خدايرا كه در ماه شوال ٦٨٦ ه قمرى باتمام آن در آستانه مقدّسه غرويّه موفقم فرمود. اين جمله، منافى قول كسانى است كه تاريخ اتمام اين كتاب را سال ٦٨٣ گفتهاند و نيز منافى وفات او در سال ٦٨٤ ه ق ميباشد چنانچه بعضى گفتهاند.
تاريخ وفات رضى، موافق قول امل الامل، همان سال مذكور اتمام شرح كافيه و