ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢١٣ - دبوسى عبد اللّه يا دبوسى عبيد اللّه بن عمر بن عيسى
ميباشد، ابن ابى الاحوص از وى روايت نموده و از تلامذه او است. در شعبان ٦٤٦ ه قمرى (خمو) درگذشت. (سطر ١٥ ص ٢٥٦ و ٢٦ ص ٤٥٣ ت)
دباس حسين بن محمد
- بعنوان بارع بغدادى نگارش داديم.
دباغ ابو زيد عبد الرحمن بن محمد بن عبد اللّه
- انصارى، مشهور بدبّاغ، فقيه محدّث كثير الرواية بود، باكبر سنّى كه داشته اصلا تغييرى در چشم و ذهن و حواسش حاصل نگرديد و از تأليفات او است:
معالم الايمان فى معرفة اهل القيروان كه ترجمه حال طبقات فضلاى قيروان را از روزيكه اهالى آن مشرّف بشرف اسلام شدهاند تا زمان خود حاوى ميباشد، در سال ١٣٢٠ ه (غشك) قمرى در تونس چاپ شده است و زمان خود ابو زيد بدست نيامد. (ص ٨٦٣ مط)
دباغ
در اصطلاح رجالى، لقب ابو عبد اللّه مبارك است و رجوع بدان علم نمايند.
دبوسى عبد اللّه يا دبوسى عبيد اللّه بن عمر بن عيسى
- فقيه حنفى قاضى سمرقندى، از اكابر فقهاى حنفيّه ميباشد كه در فقاهت ضرب المثل و واضع علم خلاف بود و از تأليفات او است:
١- الاسرار ٢- الامد الاقصى ٣- تأسيس النظر فى علمى الخلافيات و الجدل كه در قاهره بدون تاريخ چاپ شده است ٤- التقويم للادلة. گويند با فقيهى مناظره كرده است، از هر در كه سخن بميان ميآمد آن فقيه ملزم شده و با تبسّم و خنده ميگذرانيد پس دبوسى اين شعر را خواند:
مالى اذا الزمته حجة |
قابلنى بالضحك و القهقهة |
|
ان كان ضحك المرء من فهمه |
فالدب فى الصحراء ما افقهه |
|