ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٤١ - سجاعى احمد بن شهاب الدين احمد بن محمد
و صحبت داشت، بارشاد ابراهيم، زمانى بتكسّب اشتغال يافت، اندوخته خود را هرچه بودى بفقرا انفاق مىنمود، عاقبت باز بدستور ابراهيم بكلّى ترك علاقه نموده و برهنهپا باديهپيما گشت، با آن حال بزيارت بيت اللّه الحرام رفت و بعضى كلمات عارفانه و متصوفانه از وى منقول است. در اصل كرمانى بود ولى چندگاهى در هرات اقامت گزيده و از اينرو به هروى شهرت يافت و مدفنش در قزوين است و سال وفاتش بدست نيامد.
(ص ٥٧٢ ج ١ س)
سته اخرى سته اولى سته وسطى
اوّلى شش تن از اصحاب حضرت كاظم ع و حضرت رضا ع، دوّمى هم شش تن ديگر از اصحاب حضرت باقر و حضرت صادق ع و سومى نيز شش تن ديگر فقط از اصحاب حضرت صادق عليهم السلام بوده و بطور اجمال در تحت عنوان اصحاب اجماع نگارش داديم.
سجاد
در صورت عدم قرينه منصرف بوجود مقدّس حضرت امام على بن الحسين عليهما السلام بوده و گاهى محمد بن عبد اللّه كوفى را نيز گويند.
سجاده حسن بن حماد
- حضرمى، مكنّى بابو عبد اللّه، معروف بسجّاده، از محدّثين عامّه بوده و قرآن مجيد را قديم ميدانسته است. از وى پرسيدند از حكم كسى كه سوگند خورده با كافر و زنديقى حرف نزند و تكلّم ننمايد و الّا زنش رها و مطلقه باشد بعد از اين با كسى كه بخلقت قرآن معتقد و آن كتاب آسمانى را حادث ميدانسته تكلّم كرده است، پاسخ داد كه برخلاف قسم رفتار كرده و زنش مطلّقه ميباشد، احمد بن حنبل نيز حسن را تحسين كرده و گفت كه حرف بعيدى نگفته است.
حسن بسال دويست و چهل و يكم هجرت در بغداد درگذشت.
(ص ٢٩٥ ج ٧ تاريخ بغداد)
سجاده حسن بن على بن ابى عثمان
- شرح حالش موكول بكتب رجاليه است.
سجاعى احمد بن شهاب الدين احمد بن محمد
- سجاعى شافعى ازهرى، مصرىّ المولد و المنشاء، از اعيان علماى زمان خود بود، در