ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٩٧ - خياط
در ربيع الاخر سال ٥٠٧ ه قمرى (ثز) در حدود چهل و دو سالگى درگذشت.
(ص ٢١١ ج ١٩ جم)
خويى يوسف بن طاهر
- مكنّى بابو يعقوب، از فضلاى قرن ششم هجرت ميباشد، كه از تلامذه ميدانى بود، كتاب مجمع الامثال استاد مذكور خود را تلخيص كرده است و سال وفاتش بدست نيامد. نگارنده گويد: ظاهر آن است كه يوسف نيز از بلده خوى آذربايجان بوده و منسوب بدان بلده است چنانچه موافق قاموس الاعلام نگارش داديم، در جايى ديدم كه حرف سوم آن، (ب) ابجد و منسوب بخوب ميباشد كه بعربى، بفتح اوّل، بمعنى احتياج است و يا بخوبه نسبت دارد كه بعربى بمعنى گرسنگى و هم زمين خشك باران نديده را گويند كه درميان دو زمين باران ديده واقع باشد.
(ص ١٣٣ هب و ٢٨٧٢ ج ٤ س)
خيارى ابراهيم بن عبد الرحمن بن على بن موسى
- مدنى شافعى خيارى، از فقهاى شافعيّه قرن يازدهم هجرى مدينه ميباشد كه در تاريخ و حديث و فنون ادب تقدّم داشت، از مشاهير عصر خود بود، در سال يكهزار و هشتاد از هجرت بدمشق رفته و مورد توجه اهالى گرديد و لوازم اكرام او را معمول ميداشتند، بين او و ادباى دمشق مشاجرات بسيارى بوقوع آمد كه آنها را در كتاب رحلت خود نگارش داده است، عاقبت بعد از بعضى مسافرتها باز بمدينه منوره برگشته و مشغول تدريس و تأليف شد تا بسال ١٠٨٣ ه قمرى (غفج) در حدود چهل و شش سالگى درگذشت و از تأليفات او است:
١- تحفة الادباء و سلوة الغرباء كه معروف برحلت الخيارى ميباشد، مسافرت خود را از مدينه بروم و مصر و شام در آن كتاب شرح داده است، بسال ١٨٥٠ م در ليبسك چاپ شده و يك نسخه خطّى آن نيز در قاهره در دار الكتب المصرية موجود است ٢- خلاصة الابحاث و النقول، فى الكلام على قوله تعالى لقد جائكم رسول در ولادت حضرت رسالت ص.
(ص ٥٧٠ ج ١ س و ٨٥١ مط)
خياط
در اصطلاح رجالى، لقب اسود بن ابى الاسود، حسن بن محمد، حسين بن موسى، زيد بن عبد اللّه و جمعى ديگر ميباشد و ترجمه