ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٨٢ - راجى حاج ابو الحسن بن حاج على اكبر
بدو داده و گفت كه آنرا بعوض خيطان در پاى ظلّامة ببندد. راجز در اواخر دولت امويّه در سال ١٣٠ ه قمرى (قل) درگذشت.
عجلى منسوب بطايفه بنى عجل از قبيله بكروائل است. (ص ٤١ هب و ٢٦٥ ج ١ ع)
راجى حاج ابو الحسن بن حاج على اكبر
- تبريزى، از شعراى اواخر قرن سيزدهم هجرت ميباشد كه داراى اخلاق حميده و صفات پسنديده بود، بهردو زبان فارسى و تركى شعر خوب ميگفت، در سال ١٢٩١ ه ق با جمعى از تجّار تبريز عازم زيارت بيت اللّه الحرام شد، بعد از اداى وظائف مقرّره مطاعه دينيّه در ماه محرم ١٢٩٢ ه ق در خصوص خط سير مراجعت، بين مسافرين ايران اختلافنظر پديد آمد، جمعى از استانبول عازم ديار خود شدند، راجى با جمعى ديگر بين دو راه استانبول و جدّه متردّد ماندند، بديوان خواجه حافظ تفأل كرده و بغزلى ميميّه كه اين شعر نيز از ابيات آن است تصادف نمود:
عشق دردانه است و من غوّاص و دريا ميكده |
سر فروبردم در اينجا تا كجا سر بركنم |
|