ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٦١ - ذو الرمحين عمرو بن مغيرة
كه روز حنين با فرقه مشركين بود و هم لقب اسود عنسى است كه در يمن دعوى نبوّت كرد تا آنكه در اواخر حيات حضرت رسالت ص بدست فيروز ديلمى كشته شد.
(قاموس و مرصع ابن اثير)
ذو الخويصره تميمى ذو الخويصره يمانى
اوّلى، همان حرقوص بن زهير است كه بعنوان ذو الثدية مذكور شد و دوّمى نيز همان است كه در مسجد حضرت رسالت ص بول كرده و درباره آن حضرت جفا كرده است.
ذو الدمعة حسين بن زيد بن على بن الحسين
- عليهما السّلام ميباشد كه بجهت كثرت گريهاش در نماز شب بذو الدمعه و ذو العبرة شهرت داشت، سيّدى است زاهد و كثير العلم، پسرخوانده و تربيت شده حضرت صادق ع كه از آن حضرت روايت نموده و علم بسيار و آداب بىشمار اخذ كرده است. ابن ابى عمير و يونس بن عبد الرحمن و ديگر اكابر محدّثين از وى روايت مينمايند. حضرت صادق ع ام كلثوم دختر محمد بن عبد اللّه ارقط را كه بسيار با جمال و كثير الخدم و المال بوده بحباله ذو الدمعة آورد، اينك ببركت آن حضرت متنعّم و مرفّه الحال مىگذرانيد تا بسال يكصد و سى و پنجم يا چهلم هجرت در هفتاد و شش سالگى وفات يافت. (مرصع و ص ١٣٨ هب و غيره)
ذو الذراعين
لقب مالك بن حارث بن هلال ميباشد و شرح حالش موكول برجال است.
ذو الراى عباس بن عبد المطلب
- عمّ اكرم حضرت نبوى ص ميباشد كه در سداد رأى ضرب المثل بود، نيز لقب حباب بن منذر انصارى است كه بنزول آن حضرت براى ملاقات قوم اشاره نمود و جبرئيل نازل شد و گفت:
الراى ما اشار به حباب (مرصع و كتب رجالية)
ذو الرقاعتين على يا محمد بن عبد الواحد
- بعنوان صريع الدلاء خواهد آمد.
ذو الرمحين عمرو بن مغيرة
- كه بجهت درازى پايهايش ملقّب بدين لقب بود، نيز لقب مالك بن ربيعة بن عمرو است كه در جنگها با هردو دست نيزه برداشته و با دو نيزه محاربه مىكرده است. در قاموس گويد: لقب عبد بن قطن