١- سجود القرآن ٢- غريب الحديث ٣- مسند ابى بكر ٤- مسند خالد بن وليد ٥- مسند زبير ٦- مسند سعد بن ابى وقاص ٧- مسند طلحة ٨- مسند عبد الرحمن بن عوف ٩- مسند عثمان ١٠- مسند على ١١- مسند عمر. وفاتش در هفتم ذى الحجه سال ٢٨٥ ه ق (رفه) در هشتاد و هفت سالگى واقع شد و دايى‌هاى وى از نصارى بوده‌اند و شرح‌حال دخترش نيز بعنوان ام عيسى در باب كنى خواهد آمد.

حربى‌

منسوب است بحربيّه و آن محلّه‌ايست در خارج شهر بغداد كه آن را حرب بن عبد اللّه، از سرلشگران ابو جعفر منصور بنا نهاده و در محاذات باب الحرب بغداد، كه هم از بناهاى حرب بن عبد اللّه است واقع ميباشد.

(ص ٤٤٧ ج ١ مه و ٥٦٦ ج ١ س و ١١٢ ج ١ جم و ٢٦ ج ٢ طبقات)

حربى محمد بن احمد

- بعنوان ابيوردى نگارش يافته است.

حرفوشى‌[١]

حرفوشى محمد بن على بن احمد

- حرفوشى حويزى عاملى كركى شامى، عالم فاضل اديب منشى حافظ، شاعر ماهر، محقّق مدقّق، شيخ‌

[١]- حرفوشى- بفرموده فاضل محدث معاصر حاج شيخ عباس قمى طاب رمسه و بعضى ديگر از اجله، منسوب بآل حرفوش است كه امراى بعلبك بوده و در آن شهر و كرك‌نوح سكونت داشتند، تماما شيعه دوازده امامى بودند، در بعلبك و غيره تأسيس مساجد كرده و علما و اشراف را اكرام مينمودند، اصل ايشان از عراق از قبيله خزاعه و بجد عالى‌شان حرفوش خزاعى منسوب ميباشند، پس نخست بغوطه دمشق رفته سپس در بعلبك و كرك‌نوح اقامت گزيدند و مقبره ايشان نيز در بعلبك در زير قبه‌اى عالى تا اين اوقات باقى بود. مبدأ امر ايشان على التحقيق معلوم نشده و تواريخ ايشان دستبرد حوادث گرديده است، امراى آل حرفوش اخيرا از طرف دولت عثمانى مقهور و در حدود سال ١٢٨٦ ه قمرى بولايت روم ايلى تبعيد و در اواخر، در استانبول ساكن و داخل خدمت آن دولت بودند، مزايا و مميزات قوميت و اخلاق عربيت ايشان بكلى از دست رفته و ترك محض شده‌اند بطوريكه ديگر چيزى از زبان عربى را نمى‌دانند و فقط بقاياى مختصرى از ايشان در بلاد بعلبك و غيره سكونت دارند، علما و شعرا و فضلاى بسيارى از آل حرفوش نشأت يافته‌اند كه بعضى از ايشان نگارش مييابد.