فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٩٩
يكديگر را نيز مراعات مىكند:
«و ايضا ان تقييد المطلق اقرب من تخصيص العام و حينئذ فالاقرب...»ج٥/٦٧
١٢. مفهوم شرط را حجت مىداند:
«و مفهوم الشرط حجة شرعية كما تقدم تحقيقه فى مقدمات كتاب الطهارة.»ج٨/٢٨٤
ديدگاههاى ويژه فقهى
١. نماز جمعه را واجب عينى مىداند. ج٩/٣٧٨
٢. معاملات فضولى را نادرست و حتى بااجازه مالك نيز اصلاحناپذير مىداند. ج١٨/٣٧٨
٣. معاطات را بيع لازم حقيقى مىداند. ج١٨/٣٦١
٤. منكران امامت را كافر و نجس مىپندارد. ج٥/١٧٧
٥. صلوات را به هنگام شنيدن نام پيامبر(ص) واجب مىداند.ج٧/٣٣٧
٦. تراشيدن موى صورت را حرام مىداند. ج٥/٥٦١
٧. قاعده طهارت و اصالة الطهارة را دليل طهارت واقعى مىداند و معتقد است چيزى كه با شىء محكوم به طهارت برخورد كند، نجس نمىشود، هر چند در آينده روشن شود كه آن چيز محكوم به طهارت در هنگام برخورد ناپاك بوده است.
دليل او بر اين مطلب آن است كه اساساً نجاست هر چيز پس از علم، مىآيد، به اين معنا كه نجاست واقعى از هنگام علم مىآيد نه از آغاز: استدلال او به اين روايت است كه مىگويد:
«كل شىٍء نظيف حتى تعلم أنّه قذر، فإذا علمت أنّة قذر فقد قذر.»
بدين سان هر چيز نجس از زمان آگاهى ما نجس است نه اينكه ناپاكىِ پيش از آگاهى ما كشف شود.
البته در برابر چنين برداشتى بايد گفت: چون واژه «علم» به كار رفته است و علم از معلوم خود متأخر است، مفاد حديث اين خواهد شد كه چيز ناپاكِ مجهول، محكوم به آن است كه احكام طهارت بر آن بار شود و پس