جايز بودن نگاه كردن در محرمهاى نسبى ملازمه وجود دارد و يا اين كه استصحاب جايز بودن نگاه كردن جارى شود كه پيش از تغيير جنسيت اين جواز براى هر دو ثابت بود.

اما هر گاه جنس پدر، تغيير كند و به زن تبديل شود، پيش‌تر گفته شد كه او هنوز پدر فرزندانش به شمار مى‌رود. بنا بر اين، روشن است كه ازدواج او با پسرانش حرام است ولكن نگاه او به اين پسران و نگاه آنان به وى بر عكس مادر، جايز است.

دليل بر جايز بودن نگاه كردن آن است كه سخن خداوند در سوره نور كه در مورد جايز بودن نگاه كردن و واجب نبودن پوشش است، او را در بر مى‌گيرد و نشان مى‌دهد كه نگاه او به پسرانش جايز است؛ چرا كه يكى از موارد استثنا در اين آيه «او ابنائهنّ» است. اما آيه‌اى كه بر حرام بودن ازدواج محرمهاى نسبى دلالت دارد، پدرى را كه به زن تغيير جنسيت داده در بر نمى‌گيرد؛ زيرا مخاطبان اين آيه مردان هستند كه ازدواج با مادران بر آنان حرام شده است و اما پدران در آيه نيامده‌اند و ازدواج مرد با پدر خود، برابر معمول قابل تصور نيست؛ زيرا پدر او نيز همانند خود او، مرد است. آيه حكم فرد نادر را ]كه با پدرش ازدواج كند [بيان نكرده است.

بر اين اساس، دليل اثبات حرام بودن ازدواج، يا ادعاى ملازمه‌اى است كه پيش‌تر بيان شد و يا استصحاب حرام بودن اين ازدواج، در صورتى كه تغيير جنسيت پس از تولد پسر اتفاق افتاده باشد كه بسيار دور است.

٨. اگر جنس مادر تغيير كند و به مرد تبديل شود، پيداست كه ازدواج او با همسر پسرش حرام است؛ زيرا چنان كه دانستيد، عموم آيه‌اى كه ازدواجهاى حرام را بيان مى‌كند او را نيز در بر مى‌گيرد، به اين دليل كه ضمير در آيه: {...و حلائل أبنائكم } فردى را كه تازه جنسيت مرد پيدا كرده نيز، شامل مى‌شود.

ممكن است كسى ايراد بگيرد كه مراد از پسران، پسرانى هستند كه از صلب پدر باشند؛ زيرا در آيه مى‌گويد: {الّذين من أصلابكم } بنا بر اين، حرام