برخى متأخران متأخر اين ديدگاه را پسنديده‌اند كه نخستين آنان ظاهرا، سيد سند در مدارك است و گروهى نيز از او پيروى كرده‌اند، چنانكه عادت اين دسته همين است.

«و لم أر من تنبّه لذلك إلاّ السيد فى المدارك.»ج١٣/٤٨٥ كسى را نديدم كه به اين مطلب توجه كند مگر سيد در مدارك.

و گاهى در يك صفحه چند بار از او نقل مى‌كند، مانند: جلدهاى ١٣/٣٩٣، ١٤/٩٥، ١٥٣، ١٩٢و ١٩٤.

٧. با اعتراف به فقاهت و دقت نظر مرحوم صاحب مدارك، خود او و ديدگاههايش را سخت مورد انتقاد قرار داده و گاهى اعتراضهاى نيش‌دار عالمانه نيز بر او وارد مى‌كند.

٨. از نظر فصل‌بندى و جداسازى مطالب، بسيار كم نظير است و شايد غير از شرايع، سابقه‌اى برايش نتوان يافت.

٩. احتمال اين مطلب مى‌رود كه صاحب حدائق از شيوه تأليف مجمع الفائدة تأثير پذيرفته باشد؛ زيرا پيش از مجمع الفائدة، چنين روشى در كتابهاى فقهى مرسوم نبوده است. اين مطلب به ويژه در نقل روايات متعدد و كامل به خوبى جلوه‌گر است. در جايى مى‌نويسد : «قال المحقق الأردبيلى، بعد نقل هذه الأخبار: و فى دلالة الكل تأمّل»ج١٩/٢٧٩

محقق اردبيلى پس از نقل اين روايات گفته است كه در دلالت همه آنها، جاى بررسى و درنگ است.

١٠. يكى از شيوه هاى نويسنده آن است كه مطالب و سخنان تكميلى فراوانى را در تأييد و توضيح متن، به صورت حاشيه و پاورقى مطرح مى‌كند.

١١. در آغاز كتاب، مطالب و قواعدى را كه در استنباط فقهى نقش مؤثر دارد، در دوازده مقدمه مطرح كرده است. اين مجموعه، همچون يك دوره اصول فقه فشرده و ضرورى و مورد نياز در فقه مى‌باشد. براى نمونه:

در بيشتر مقدمات، موضوعات چندى را از مباحث الفاظ مطرح كرده به ارزيابى و اظهار نظر مى‌پردازد،