با اين وصف، از روايات چندى (كه سند پاره‌اى از آنها معتبر است) به دست مى‌آيد كه ممكن است انسانى پيدا شود كه در صحنه توليد نسل، هم نقش مرد و هم زن را ايفا كند.

به عنوان مثال، شيخ صدوق در من لايحضره الفقيه، در باب ميراث خنثى از كتاب فرائض، به سند صحيح خود، از عاصم بن حميد از محمد بن قيس از ابوجعفر(ع) نقل كرده است كه فرمود:

«شريح قاضى در حالى كه در مجلس قضاوت حضور داشت، ناگهان زنى وارد مجلس شد و گفت:

اى قاضى! ميان من و دشمنم قضاوت كن.

شريح به آن زن گفت: دشمنت كيست؟ زن گفت: تو هستى.

شريح گفت: راهش دهيد.

او را راه دادند و او وارد مجلس شد. سپس قاضى به او گفت: شكايتت چيست؟

گفت: من، هم آنچه را مردان دارند دارم و هم آنچه را زنان دارند.

شريح گفت: امير مؤمنان(ع) بر اساس مجراى ادرار قضاوت مى‌كند.

وى گفت: من از هر دو مجرا ادرار مى‌كنم و از هر دو با هم قطع مى‌شود.

شريح گفت: به خداوند سوگند، من چيزى شگفت‌انگيزتر از اين نشنيدم. زن گفت: شگفت‌انگيزتر از اين هم است.

شريح گفت: آن چيست؟

گفت: شوهرم با من آميزش كرد و من از او بچه آوردم و نيز من با كنيزم آميزش كردم و او از من بچه آورد.

شريح [با شنيدن اين خبر ] در حالى كه به شدت شگفت زده بود، دست بر دست زد.

آن گاه اميرمؤمنان(ع) آمد و شريح گفت: اى اميرمؤمنان! بر من چيزى وارد شده كه شگفت‌آورتر از آن را نشنيدم. سپس داستان آن زن را حكايت كرد.

آن گاه اميرمؤمنان(ع) در اين باره از آن زن پرسيد.