در غزوه‌اى همراه رسول خدا(ص) بوديم و زنان، با ما نبودند. عرض كرديم اجازه مى‌دهيد خود را اخته كنيم؟ پيامبر(ص) ما را از آن نهى كرد و به ما اجازه داد تا در ازاى لباسى و به مدت معلومى با زنى ازدواج كنيم. آنگاه عبداللّه‌ اين آيه را قرائت كرد:

{يا أيّها الّذين آمنوا لاتحرّموا طيّبات ما أحلّ اللّه‌ لكم } ؛ (١٠٢)

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، چيزهاى پاكى را كه خدا براى شما حلال كرده، حرام نگردانيد.

٣. عبداللّه‌ بن عمر

ترمذى روايت كرده است :

مردى از اهالى شام از ابن عمر، در باره متعه زنان سؤال كرد، وى در پاسخ گفت: حلال است. مرد پرسيد: پدرت از آن نهى مى‌كرد. ابن عمر گفت: به عقيده تو اگر پدر من چيزى را كه پيامبر(ص) وضع كرده، منع كند، سنت را رها كنيم و از قول پدرم پيروى كنيم؟ (١٠٣)

٤. عبداللّه‌ بن عباس

روايات ابن عباس را پيشتر نقل كرديم و به زودى رواياتى را نقل مى‌كنيم كه نشان مى‌دهند برخى از صحابه در عصر خليفه دوم و بدون اعتنا به تهديد او متعه مى‌كرده‌اند.

روايات صحيح ديگرى هم وجود دارد كه پيشتر گذشت. با وجود اين تعارض، هر دو دسته روايات ساقط مى‌شوند و مرجع در چنين مواردى، كتاب خداست كه همچون كوه سر بلند، استوار است و تا وقتى آيه حلّيت متعه، نسخ نشده، بايستى فقيه براى اعلام موضع خود، به قرآن مراجعه كند.

(١٠١) همان.
(١٠٢) الدرّالمنثور، ج٢، ص٤٨٥.
(١٠٣) سنن ترمذى، ج٣، ص١٨٦، شماره ٨٢٤.