فرزندانش و در قول امام باقر(ع) كه فرمود: «فاوجب اللّه‌ لهما من علي ما أوجب لعليّ من رسول اللّه‌» ذكر شده است. دلالت حديث از اين جهات تام و كامل است و از مباحثى كه ذيل حديث اوّل مطرح شد دانسته مى‌شود كه ولايت، همان سرپرستى امر امت و بلاد اسلامى است.

سند حديث تا ابو الجارود، تام است، اما خود ابو الجارود، زياد بن منذر همدانى تابعىّ زيدىّ است و جاروديّه كه شاخه‌اى از زيديه است به او نسبت داده مى‌شود و از كشّى منقول است كه: «او مردى نابينا و كورباطن بوده است» و امام باقر(ع) او را «سرحوب» ناميده است و فرموده «سرحوب، اسم شيطان است»، ولى با اين همه، بر غير ثقه بودن او نصّى وارد نشده است، بلكه ابن غضايرى كه كمتر كسى از شمشير تضعيف او سالم مانده در مورد او گفته است :

نقل حديث او از اصحاب ما، بيشتر از نقل او از زيديه بوده است و اصحاب، ما از به عمل به رواياتى كه محمد بن سنان از او نقل كرده است، كراهت دارند و به آنچه محمد بن ابى بكر الارجنى از او روايت كرده اعتماد مى‌كنند.

بر اين مبنى، هنگامى كه اصحاب ما به رواياتى كه محمد بن ابى بكر از او نقل كرده عمل مى‌كرده‌اند، عدم اعتمادشان به روايات محمد بن سنان از او، به سبب خود ابن سنان بوده و گرنه ابو الجارود به خودى خود در نقل احاديث معتمد بوده است.

٣. ما رواه البحار عن السيد البن طاووس في الطرائف انّه قال: روى أبو سعيد السجستاني واتفقى عليه مسلم في صحيحه والبخاري و أحمد بن حنبل في مسنده من عدّة طرق بأسانيد متصلة إلى عبداللّه‌ بن عباس و إلى عائشة، قالا: لمّا خرج النبيّ(ص) إلى حجّة الوداع نزل بالجحفة، فأتاه جبرئيل فأمره أن يقوم بعلّي(ع)، فقال(ص): أيّها الناس ألستم تزعمون أنّي أَولى بالمؤمنين من أنفسهم؟ قالوا: بلى يا رسول اللّه‌، قال: فمن كنت مولاه فهذا علي مولاه، اللهمّ وال من والاه و عاد من عاداه، وأحبّ من أحبّه و أبغض من أبغضه و انصر من نصره و أعزّ من أعزّه و أعن من أعانه. قال ابن عباس: وجبت واللّه‌ في أعناق القوم؛ (٥)

(٥) بحار الأنوار، ج٣٧، ص١٨٠، ح٦٧ ، باب اخبار الغدير، به نقل از الطرائف، ص ١٢١.