از عبداللّه‌ بن عباس و عايشه منقول است كه گفته‌اند: در زمانى كه رسول خدا(ص) براى حجّة الوداع خارج شدند، در جحفه منزل گزيدند و جبراييل نازل شد و به حضرت امر كرد كه على(ع) را به عنوان جانشين خود برگزيند، رسول خدا(ص) فرمودند: اى مردم! آيا شما نمى‌دانيد كه من از مؤمنين به خودشان سزاوارترم؟ گفتند: بله، اى رسول خدا. فرمود: پس هر كس من مولاى او هستم اين على(ع) مولاى اوست. بار خدايا، دوستانش را دوست بدار و با دشمنانش، دشمن باش و به كسى كه به او محبت مى‌كند، محبت كن و كينه كسى را كه به او كينه مى‌ورزد داشته باش و كسى كه او را يارى مى‌كند، يارى كن و عزّت ببخش، به كسى كه او را عزيز مى‌دارد و كمك كن به كسى كه به او كمك مى‌كند و ابن عباس گفت: به خدا قسم، ولايت برگردنهاى مردم واجب شد.

٤. نيز از الطرائف نقل شده است: و روايت كرده است مسعود سجستانى با اسناد خود به عبداللّه‌ عن الطرائف ايضاً: و روى مسعود السجستاني باسناده إلى عبداللّه‌ بن عباس، : قال: أراد رسول اللّه‌(ص) أن يبلّغ بولاية علي(ع) فأنزل اللّه‌ تعالى: {يا أيّها الرسول بلّغ ما أنزل إليك من ربّك } الآية، فلمّا كان يوم غدير خمّ قام فحمد اللّه‌ و أثنى عليه و قال: ألست[ إنّي [ أولى بكم من أنفسكم؟ قالوا: بلى يا رسول اللّه‌، قال: من كنت مولاه فعليّ مولاه، اللهمّ وال من والاه و عاد من عاداه (٦)؛

عبداللّه‌ بن عباس گفته است: رسول خدا(ص) اراده كرد تا ولايت على(ع) را ابلاغ كند، پس خداوند متعال، آيه «اى پيامبر، آنچه را كه از طرف پروردگارت به تو نازل شده است ابلاغ كن» را نازل كرد. وقتى روز غدير خمّ شد، رسول خدا ايستاد و حمد و ثناى الهى را گفته و فرمود: آيا من سزاوارتر از شما به خودتان نيستم؟ گفتند: بله اى پيامبر، فرمود: هر كس من مولاى او هستم، على مولاى اوست، خدايا دوستانش را دوست بدار و با دشمنانش دشمن باش.

دلالت اين دو خبر نيز بر مطلوب، واضح است كه مراد از «ما أنزل إليك من ربّك»،

(٦) همان.