فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٦٢ - حقوق حيوانات در فقه اسلامى ابوالقاسم مقيمى حاجى

شهيد ثانى دراين باره مى‌گويد:

«تجب النفقة. . . والمكان من مراح و اصطبل يليق بحالها و إن كانت (البهية) غير منتفع بها أو مشرفة على التلف»؛ (٦٧)

«بر مالك واجب است مكانى شايسته و مناسب با حيوان از قبيل طويله و اصطبل ، برايش فراهم آورد گرچه از حيوان استفاده نكرده و يا مشرف به مرگ باشد».

همچنين در جواهر الكلام ذكر شده است:

«الواجب، القيام بما تحتاج اليه من مكان ممّا يختلف بإختلاف الأزمنة والأمكنة»؛ (٦٨)

«تهيه نيازمندى هاى حيوان، همچون محل استراحت كه در زمان ها و مكان هاى مختلف تغيير مى‌كند، واجب است».

جالب توجه است كه در رسيدگى به حيوان، در نظر گرفتن عرف، به حسب زمان و مكان لحاظ شده است.

بسى روشن است فروعى كه در بخش حقوق حيوان در تغذيه، مانند صورت امتناع مالك و اجبار از طرف حاكم و وجوب خريد نيازمندى حيوان و غير آن كه در ذيل اين قانون كلى ذكر كرديم، در بحث «مكان» نيز مى‌آيد.

فصل سوم : بهداشت حيوان

علاوه بروجوب رسيدگى به اصل غذا ومكان زندگى حيوان ، رعايت اصول بهداشتى پيرامون غذا ومحل زندگى و بدن حيوان نيز در روايات اهل بيت(ع) مورد تأكيد واقع شده است. در كتب فقهى، تهيه دارويى را كه سلامت حيوان بر آن متوقف است را از موارد وجوب نفقه شمرده‌اند . (٦٩)