مى‌پردازد و(همچنين) كسانى كه به عهد خود- به هنگامى‌كه عهد بستند- وفا مى‌كنند و در برابر محروميتها و بيماريها و در ميدان جنگ، استقامت به خرج مى‌دهند اينها كسانى هستند كه راست مى‌گويند و(گفتارشان با اعتقادشان هماهنگ است) و اينها هستند پرهيزكاران.

برخى قمه زنى را با آداب و رسوم اقوام و ملل ديگر مقايسه كرده‌اند و گفته‌اند همانطور كه هر قومى به آداب و سنن ويژه خود پايبند است و اقوام ديگر حق اعتراض و استهزاى آن قوم را به واسطه عمل به آن سنّت ندارند، ملّت‌هاى ديگر هم حق ندارند شيعيان را به جهت قمه زنى مسخره يا مذمّت كنند.

در پاسخ بايد گفت:

ثانياً: آداب و رسوم غلط بسيارى از ملّت‌ها به دين آنها مستند نيست تا منجر به وهن دين آنان شود. بسيارى از سنت‌هاى ملى و قومى نادرست صرفاً براى تفريح و خوش گذرانى است. اگر كسانى كه قمه مى‌زنند قبول كنند كه صرفاً مى‌خواهند خوش باشند مشكلى نيست، اما مشكل از آنجا شروع مى‌شود كه كارشان را مستند به دين مى‌كنند.

مقام معظم رهبرى مى‌فرمايد:

«من در دو سه سال قبل از اين راجع به قمه زدن مطلبى را گفتم و مردم عزيز ما، آن مطلب را با همه وجود پذيرفتند و عمل كردند. اخيراً مطلبى را كسى به من گفت كه خيلى برايم جالب و عجيب بود. براى شما هم آن مطلب را نقل مى‌كنم، كسى كه با مسائل كشور شوروى سابق و اين بخشى كه شيعه‌نشين است - جمهورى آذربايجان - آشنا بود، مى‌گفت: آن زمان كه كمونيستها بر منطقه آذربايجان شوروى سابق مسلّط شدند، همه آثار اسلامى را از آن‌جا محو كردند؛ مثلاً مساجد را به انبار تبديل كردند، سالنهاى دينى و حسينيه ها را به چيزهاى ديگرى تبديل كردند و هيچ نشانه‌اى از اسلام و دين و تشيّع باقى نگذاشتند. فقط يك چيز را اجازه دادند و آن، قمه زدن بود! دستورالعمل رؤساى كمونيستى به زيردستان خودشان اين بود كه مسلمانان حق ندارند نماز بخوانند، نماز جماعت