علاوه بر اطلاع از مرگ، حيوانات چيزهايى مى‌بينند كه انسانها قادر بر ديدن آنها نيستند. (١٩) و همين امر در برخى‌روايات به عنوان علت راه نرفتن حيوانات و سرباز زدن از آن ذكر شده است. لذا از زدن آنها نهى فرمودند كه در فصل هاى آينده به تفصيل ذكر مى‌شود.

حيوانات علاوه بر آنكه رفتار خوب و بد را نسبت به خود تشخيص داده و داراى روح و احساس هستند، نسبت به رفتارى كه با ساير حيوانات نيز مى‌شود، حساس بوده و از رفتار بد و يا كشتن آنها رنج مى‌كشند. در همين راستا در متون روايى و فقهى ما ذكر شده است كه ذبح حيوان در مقابل حيوان ديگرى كه اين صحنه را مى‌بيند مكروه است. (٢٠)

حتى برخى (٢١) به سبب اذيت شدن حيوان ناظر و عذاب كشيدن او از ديدن صحنه ذبح هم نوع خود، قول به تحريم را بعيد نمى‌دانند كه به تفصيل در بخش چهارم به ذكر آنها مى‌پردازيم .

(١٨) من لا يحضره الفقيه ، ج٢، ص٢٨٨.
(١٩) من لا يحضره الفقيه ، ج٢، ص٢٨٩؛ وسائل الشيعه، ج ١١، ص٤٨٠، باب ٩ از ابواب أحكام الدوابّ ، ح ٧.
(٢٠) جامع للشرائع ، ص٣٨٤، قواعدالاحكام، ج ٢، ص١٥٥ ؛ جواهر الكلام، ج ٣٦، ص١٣٧.
(٢١) كشف اللثام، ج ١، ص٢٣٥ «ظاهر النهاية التحريم، و الكراهة أولى؛ لضعف الخبر».