علاوه بر آنچه ذكر شد، روايات فراوانى وارد شده است كه از زياده روى در سوگوارى نهى كرده است. در اين بخش برخى از آنها را ذكر مى‌كنيم و علاقه مندان را به مطالعه منابع روايى ارجاع مى‌دهيم:

١. عَنِ ابنِ مَسعُود، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللّه‌ (ص): لَيسَ مِنَّا مَن ضَرَبَ الخُدُودَ وَ شَقَّ الجُيُوبَ؛ (٥)

رسول خدا(ص) فرمود: كسى كه بر گونه هايش بزند و يقه اش را پاره كند از ما نيست.

٢. عَن جَابِرٍ عَن أَبِي جَعفَر (ع)، قَال: قُلتُ لَهُ مَا الجَزَعُ؟ قَالَ: أَشَدُّ الجَزَعِ الصُّرَاخُ بِالوَيلِ وَ العَوِيلِ وَ لَطمُ الوَجهِ وَ الصَّدرِ وَ جَزُّ الشَّعرِ مِنَ النَّوَاصِي وَ مَن أَقَامَ النُّوَاحَةَ فَقَد تَرَكَ الصَّبرَ وَ أَخَذَ فِي غَيرِ طَرِيقِة الحَدِيثَ (٦)؛

از امام باقر(ع) سؤال كردم كه جزع چيست؟ ايشان فرمودند: بدترين نوع جزع داد و فرياد كردن و واويلا گفتن و ضربه زدن به صورت و سينه و كندن موهاى پيشانى است. كسى‌كه نوحه سرايى كند صبر را ترك كرده است و در غير روش اسلامى‌قدم برداشته است.

(٤) الكافى، ج٢، ص٣١٥، باب حبّ الدنيا و الحرص عليها، ح٥.
(٥) مسكّن‌الفؤاد و حبّ الأولاد، شهيد ثانى، ص١٠٨ و ١١٤، بحارالأنوار، ج٨٢، ص٩٣، باب ٩٥ از ابواب التعزية و المأتم و آدابهما.
(٦) وسائل‌الشيعه، ج٣، ص ٢٧١.