در هر حال از مجموع آنچه گذشت روشن مى‌شود كه اگر فقيهى حكم قولى و فعلى الزام آورى را در امورى كه مربوط به حاكم است، بيان كند، جايز نيست ديگر فقها براى حكم او مزاحمت ايجاد كنند. به عنوان مثال اگر مال يتيم را از كسى بگيرد، يا كسى را براى گرفتن آن مامور كند، يا كسى را ناظر بر آن قرار دهد، كسى حق ندارد حكم او را نقض كند؛ زيرا نظر او مانند نظر امام است و از اين رو قابل نقض نيست. (٢١)

مى‌گويند: صرف اينكه دشمن ما را مسخره مى‌كند، دليل آن نيست كه ما دست از كار خود بكشيم، بلكه تمام انبيا طبق صريح قرآن مورد استهزا قرار گرفته‌اند؛ بنابراين به استهزاى دشمنان نبايد توجه كرد.

اما نكته‌اى كه از آن غفلت شده، اين است كه هيچ يك از انبيا براى يك عادت و آداب ابداعى مورد استهزا قرارنگرفت، انبيا به جهت تبليغ دين و احكام الهى به مردم از سوى كافران و ستمگران مورد استهزا قرار مى‌گرفتند، در حالى كه ما به جهت عادات و رسوم ابداعى خود مورد تمسخر هستيم، اگر دشمن ما را به جهت عقايد و اعمال دينى‌مان مسخره كند در برابر او مى‌ايستيم و كم ترين توجهى نمى‌كنيم. اما قمه زنى در هيچ يك از روايات ما نيامده است، بلكه رسم و عادتى است كه توسط خود مردم ابداع شده است و نمى‌توان آن را از دين دانست. پس اگر دشمن، ما را براى گريه كردن بر سالار شهيدان مسخره كند، توجه نمى‌كنيم؛ زيرا اصل عزادارى و گريه كردن براى امام حسين(ع) از دين است و در خود دين به آنها توصيه شده است.

ما از ريشخند دشمن نمى‌ترسيم، از بد نماياندن اسلام به ملت ها در هراسيم. ما از آن مى‌ترسيم كه پافشارى ما بر برخى از اعمال بى ريشه و ابداعى، بهانه اى به دست دشمنان بدهد و آنها با استفاده از آن، ملت‌هايى را كه تشنه اسلام هستند از آن بيزار كنند.

(٢١) مكاسب، ج٢، ص١٥٧.