راه اوّل: تمسك به رواياتى است كه در باره موسيقى وارد شده است؛ مانند رواياتى كه در باب صدم از ابواب «مايكتسب به» كتاب وسايل (٢٩) آمده است و نيز روايات ديگر. رواياتى كه در باره موسيقى آمده و از نظر سند كامل است از اين قرار است:

١. روايت اسحاق بن جرير كه مى‌گويد از امام صادق(ع) شنيدم كه فرمود:

إنّ شيطاناً يقال له القفندر إذا ضُرب في منزل الرجل أربعين صباحاً بالبربط و دخل الرجال وضع ذلك الشيطان كلّ عضو منه على مثله من صاحب البيت ثمّ نفخ فيه نفخة فلا يغار بعدها حتّى تؤتي نساؤه فلايغار؛ (٣٠)

شيطانى به نام قفندر هست و زمانى كه در خانه مردى چهل روز، بربط نواخته شود و مردان به خانه او بيايند، آن شيطان اعضاى بدن خويش را بر اعضاى صاحب خانه مى‌گذارد و سپس در آن مى‌دمد، از آن پس غيرت مرد از ميان مى‌رود و حتى اگر به زنان او دست درازى كنند، هيچ غيرتى نمى‌ورزد.

٢. روايتى كه پيش‌تر از على بن جعفر، از برادرش نقل كرديم:

سألته عن الغناء هل يصلح في الفطر والاضحى والفرح؟ قال: لابأس به ما لم يزمربه (٣١)؛

از امام(ع) درباره غنا پرسيدم كه آيا در عيد فطر و عيد قربان و ايام شادى جايز است، فرمود: اگربا مزمار همراه نباشد، اشكالى ندارد.

در باره دلالت روايت نخست اين اشكال مطرح است كه شايد روايت ناظر است بر

(٢٩) همان، ص٢٣٢ ـ ٢٣٥.
(٣٠) همان، ص٢٣٢، باب ١٠٠ از ابواب ما يكتسب به، ح١.
(٣١) همان، ص٨٥، باب ١٥ از ابواب ما يكتسب به، ح٥.