سپس سيد ابن طاووس صاحب طرائف گفته است: محمد بن جرير طبرى صاحب «تاريخ طبرى» حديث غدير از هفتاد و پنج طريق نقل كرده و كتابى مستقل براى آن، به نام «كتاب الولاية» تأليف كرده است. همچنين ابوالعباس، معروف به ابن عقده نيز از صدو پنج طريق اين روايات را نقل كرده و در كتابى مستقل به نام «حديث الولاية» جمع آورى كرده است كه اسامى راويان آن گذشت. محمد بن حسن طوسى در كتاب «الاقتصاد» و غير آن گفته است: ديگران نيز از صد و بيست و پنج طريق اين واقعه را روايت كرده‌اند. همچنين احمد بن حنبل در مسندش بيش از پانزده طريق نقل كرده است و ابن مغازلى فقيه شافعى در كتابش بيش از دوازده طريق براى حديث غدير نقل كرده است. سپس سيد گفته است: ابن مغازلى شافعى بعد از نقل روايات روز غدير چنين گفته است: اين حديث صحيحى از رسول خداست كه با بيش از صد طريق نقل شده است و اين، ده طريق از آنهاست و حديثى صحيح است كه هيچ نقصى در آن نيافتم. فقط على(ع) به اين فضيلت اختصاص يافته و هيچ كس با او شريك نيست. (٢٤)

اين طريق زياد كه براى نقل حديث غدير وجود دارد و متجاوز از پنجاه طريق است، باعث يقين به صدور مضمون حديث مى‌شود و اين كه رسول خدا(ص) از طرف خداوند، ولايت على(ع) را كه همان تكفل اداره امور امت و بلاد اسلامى است در روز غدير خم به مردم ابلاغ كرده و حضرت على(ع) از مؤمنين به خودشان نيز سزاوارتر است. اين همان ولايتى است كه ما در صدد اثبات آن هستيم.

حال اگر اين تعداد بسيار زياد از صحابه كه حديث غدير را نقل كرده‌اند و اين طرق زيادى را كه به صد و بيست و پنج راه مى‌رسد و راه‌هاى زيادى كه در طرائف سيد بن طاووس از بزرگان قوم(شيعه و سنى) نقل شده است، مورد دقت قرار گيرد، ديگر هيچ شكى براى انسان باقى نمى‌ماند كه نقل حديث غدير به حد تواتر و بلكه بيشتر از حد تواتر

(٢٤) بحار الانوار، باب اخبار الغدير، ج٣٧، ص ١٨٣ ـ ١٨١ به نقل از طرائف، ص ٣٣ ـ ٣٢.