خالد بن مهاجر بن سيف اللّه‌ نقل كرد: وقتى وى نزد شخصى نشسته بوده است، مردى نزد او مى‌آيد و فتواى او را راجع به متعه جويا مى‌شود. او مى‌گويد كه انجام دهد. ابن ابى عمره انصارى به او مى‌گويد: شتاب مكن، به خدا قسم، متعه چيزى است كه آن را در زمان رهبر پرهيزگاران، انجام مى‌داديم. (٥٣)

٨. احمد در مسندش از عبدالرحمن بن نعيم اعرجى نقل كرده است:

سأل رجل ابن عمر في المتعة ـ و أنا عنده ـ متعة النساء، فقال: واللّه‌ ما كنّا على عهد رسول اللّه‌ زانين و لامسافحين؛

مردى از ابن عمر در باره متعه زنان سؤال كرد(و من در آنجا حضور داشتم) ؛ ابن عمر در پاسخ گفت: به خدا سوگند ما در عهد رسول خدا(ص) زناكار نبوديم. (٥٤)

٩. احمد در مسندش از ابن حصين روايت كرده است:

نزلت آية المتعة في كتاب اللّه‌ تبارك و تعالى و عملنابها مع رسول اللّه‌(ص) فلم تنزل آية تنسخها ولم ينه عنها النبي(ص) حتى مات؛

آيه متعه نازل شد و ما در زمان رسول خدا(ص) به آن عمل مى‌كرديم و آيه‌اى هم در نسخ آن نازل نشد. پيامبر نيز تا وقتى زنده بود از آن منع نكرد. (٥٥)

١٠. ابن حجر از سمير(شايد سمرة بن جندب باشد) روايت كرده است:

كنّا نتمتّع على عهد رسول اللّه‌؛

ما در عهد رسول خدا(ص) متعه مى‌كرديم. (٥٦)

در اينجا به همين مقدار بسنده مى‌كنيم. پيشتر نيز اسامى صحابه و تابعينى را كه متعه را حلال مى‌دانستند، در ضمن نقل كلام ابن حزم در «المحلى»، ذكر كرديم. (٥٧)

(٥٣) صحيح مسلم، ج٤، ص١٣٣ ـ ١٣٤، باب نكاح متعه از كتاب نكاح.
(٥٤) مسند احمد حنبل، ج٢، ص٩٥.
(٥٥) مسند احمد، ج٤، ص٤٣٦.
(٥٦) الاصابة، ج٢، ص١٨١.
(٥٧) ر.ك: ص ١٧ از همين مقاله .