صحابه، در داستان خيبر، زنهاى يهودى را متعه نكردند و در اين زمينه، نه از رسول خدا اجازه گرفتند و نه كسى اين مطلب را در جنگ خيبر نقل كرده است. اصلاً در اين جنگ از متعه، در جهت انجام و يا تحريم آن ذكرى نشده است؛ زيرا در خيبر، زن مسلمان وجود نداشته است، بلكه زنهاى يهودى بوده‌اند و هنوز ازدواج با زنهاى اهل كتاب مباح نشده بود و بعد از اين جنگ حلال شدند. (١٠٩)

اما در مورد فتح مكه: سيره نويسان، خطبه پيامبر(ص) را در اين واقعه ذكر كرده و گفته‌اند كه پيامبر(ص) در كنار در كعبه ايستاد و فرمود:

لا اله إلاّ اللّه‌ وحده لاشريك له، صدق وعده و نصر عبده... اذهبوا فأنتم الطلقاء (١١٠)؛

جز خدا معبودى نيست. او واحد است و شريكى ندارد. به وعده‌اش وفا كرد و بنده‌اش را يارى رساند... برويد كه شما آزاد هستيد.

در كجاى اين سخنان بحث از حلال كردن متعه و يا تحريم آن به ميان آمده است؟! آيا بهتر نبود پيامبر(ص) هنگام ايراد خطبه كه بهترين موقعيت براى طرح اين گونه مسائل است، آشكارا اعلام كند كه آنچه پيشتر حلال بوده، حرام شده است؟

جالب است كه پيامبر(ص) در جريان حجّة الوداع خطبه‌اى ايراد مى‌كند و در آن، از زنها ياد مى‌شود اما در مورد حلّيت و يا حرمت متعه سخنى به ميان نمى‌آورد.

پيامبر(ص) در اين خطبه مى‌فرمايد:

أمّا بعد، أيّها الناس فانّ لكم على نسائكم حقّاً و لهنّ عليكم حقّاً، لكم عليهنّ أن

(١٠٩) زاد المعاد، ج٢، ص١٥٨ و ٢٠٤.
(١١٠) سيره ابن هشام، ج٢، ص٤١٢.