فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٣٨ - همراه با دايرة المعارف فقه اسلامى - ابن السبيل
دوم، حكم اجمالى ابن السبيل و جايگاههاى بحث:
١. اعطاى زكات به ابن السبيل:
ابن السبيل از اصناف مستحق خمس و زكات است. در آيه خمس آمد است:
{وَ اعلموا أنّما غنمتم من شىءٍ فانّ للّه خمسه و للرّسول و لذى القربى و اليتامى والمساكين و ابن السبيل } (٣٦)؛ بدانيد هرگونه غنيمتى كه به دست آوريد، خمس آن براى خدا و پيامبر و نزديكان و يتيمان و مساكين و درماندگان در راه سفر است .
همچنين در آيه زكات آمده است:
{إنّما الصدقات للفقراء و المساكين و العاملين عليها و المؤلّفة قلوبهم و فى الرقاب و الغارمين و فى سبيل اللّه و ابن السبيل فريضةً من اللّه واللّه عليمٌ حكيم } ؛ (٣٧) زكات مخصوص فقرا و مساكين و كاركنانى است كه براى جمع آورى آن زحمت مىكشند و كسانى كه براى جلب محبتشان اقدام مىشود و براى آزادى بردگان و اداى دين بدهكاران و در راه تقويت آيين خدا و واماندگان در راه؛ اين يك فريضه مهم الهى است و خداوند دانا و حكيم است.
٢. مقدار اعطا:
به ابن السبيل آن اندازه داده مىشود كه با آن بتواند نيازمنديهاى خود را از پوشاك و خوراك و مركب سوارى يا قيمت آن يا اُجرت و كرايه آن، تا رسيدن به وطن خود يا جايى كه عوض گرفتن در آن جا برايش ممكن شود، بر طرف سازد. مشهور علما گفتهاند: اگر چيزى از آن اضافه آمد برگرداند و شيخ طوسى (٣٨) گفته لازم نيست برگرداند. همچنين بر ابن
(٣٦) انفال، آيه ٤١.
(٣٧) توبه، آيه ٦٠.
(٣٨) جواهر الكلام، ج١٥، ص٣٧٦؛ الخلاف، ج٤، ص٢٣٥، م١٨.