گرچه در روايات به «كراهت» اين عمل اشاره شده است اما مراد از «كراهت»، كراهت اصطلاحى نيست، بلكه كراهت نيست بلكه كراهت در عرف روايات اعم از حرمت مى‌باشد و در اينجا بعيد نيست كه به موجب لهو و لغو بودن اين عمل و ضررى كه بدون هيچ مصلحت و نفعى به حيوانات مى‌رسد قائل به حرمت شويم. (١٥٧)

فيض كاشانى نيز در شرح روايات «كافى» به اين موضوع پرداخته و همانند علامه مجلسى «كراهت» را اعم از حرمت دانسته و به سبب لغو بودن عمل و اضرارى كه به حيوان مى‌رسد ـ قول به حرمت را انتخاب مى‌كند. (١٥٨)

٤. عقيم سازى حيوان و مثله كردن آن

در ميان گله داران اين چنين معمول بود كه عقيم نمودن حيوان و خصى كردن آن را سبب رشد بيشتر حيوان و چاق شدن و باعث سبب آرام شدنش مى‌دانستند؛ لذا به اين امر مبادرت مى‌كردند. دركتب فقهى (١٥٩) به پيرو روايات اهل بيت(ع)، از اين عمل نهى شده است و حق توليد مثل را براى حيوانات محترم شمرده است. در پاره‌اى ديگر از روايات، عقيم سازى حيوان را مثله كردن آن شمرده و از آن نهى كرده است.

امام صادق(ع) از پدرش، امام باقر(ع) نقل كرده است:

«انه كره اخصاء الدوابّ و التحريش بينها» (١٦٠) ؛

ايشان كراهت داشتد از اين كه حيوانات عقيم شوند.

(١٥٧) بحارالانوار، ج ٦٤ ، ص٢٢٧.
(١٥٨) الكافي، ج٦، ص٥٥٣ و ٥٥٤.( درحاشيه) .
(١٥٩) الكافي في الفقه، حلبى، ص ٢٨١ وقال: «فصل فيما يحرم فعله ... وخصاء شيء من الحيوان» .
(١٦٠) وسائل الشيعه، ج١١، ص٥٢٢، باب ٣٩ از ابواب أحكام الدواب، ح٣.