در اين جا روايت ديگرى است كه از حيث سند كامل نيست و دلالت دارد بر اين كه غنا در قرآن همراه آلات موسيقى، بلكه به طور مطلق مرغوب نيست و آن روايت عبداللّه‌ بن عباس از رسول خدا(ص) است كه مى‌فرمايد:

«إنّ من أشراط الساعة، اضاعة الصلوات و اتباع الشهوات و الميل إلى الأهواء... فعندها يكون أقوام يتعلّمون القرآن لغير اللّه‌ و يتخذونه مزامير و يكون أقوام يتفقّهون لغير اللّه‌ و تكثر أولاد الزنا و يتغنّون بالقرآن...؛ (٢١)

از نشانه‌هاى آخر الزمان آن است كه مردم نماز را ضايع مى‌كنند و از شهوات پيروى مى‌كنند و به خواهش‌هاى خويش ميل مى‌نمايند... در آن هنگام مردمانى هستند كه قرآن را براى غير خدا مى‌آموزند و همراه مزمار مى‌خوانند و كسانى هستند كه براى غير خدا تفقّه مى‌كنند و در قرآن غنا مى‌كنند...».

به هر صورت، اگر چه روايت ابو بصير، غنا را در خصوص قرآن تجويز مى‌كند، اما بعيد نيست كه بتوانيم آن را به هر چيزى كه موجب ياد حق شود، مثل مناجات با خدا يا مدح ائمّه(ع) يا نصايح و مواعظ و مانند آن تسرّى دهيم.

وانگهى، ممكن است بگوييم: ترجيع صدا در قرآن و مناجات و مدح ائمّه و آنچه داراى مضامين حق است، مشمول اطلاقات دليل حرمت غنا نمى‌شود؛ زيرا براساس مناسبت حكم و موضوع آنچه از اين اطلاقات فهميده مى‌شود، مربوط به غنايى است كه اهل فسق و فجور انجام مى‌دهند، يعنى غنايى كه با آن به لهو مشغول مى‌شوند. براين اساس، اين ادلّه شامل ترجيع صدا و آوازى نمى‌گردد كه در مضامين حق و براى اثر بيشتر بر انسان سر مى‌دهند و شايد مقصود از غنا در قرآن كه روايت اخير آن را نكوهش كرده است، قرائت با لحن‌هاى لهوى است نه صرف ترجيع صدا كه تأثير قرائت را در انسان بيش‌تر مى‌كند.

(٢١) وسائل الشيعه، ج١١، ص٢٧٨، باب ٤٩ از ابواب جهاد النفس، ح٢٢؛ همچنين ج١٢، ص٢٣٠، باب ٩٩ از ابواب مايكتسب به، ح٢٧.