حساب آمده و مورد نهى قرار گرفته است. در ساير موارد نيز شكار حيوانات براى خود احكامى داشته و در مواردى براى رعايت حال حيوان محدوديت هايى‌در فقه ذكر گرديده است.

٤. شكار نوزاد حيوانات و پرندگان

از جمله مواردى كه در فقه ما به آن اشاره شده، جواز شكار در صورتى است كه حيوان بتواند حداقل دفاع را از خود بكند و امكان فرار داشته باشد. لذا در صورتى كه هنوز حيوان در سن نوزادى قرار دارد و امكان فرار و يا پرواز را نداشته باشد، بايد از شكار آن پرهيز كرد.

شيخ صدوق در اين باره مى‌گويد:

«لا يجوز أخذ الفراخ من اَوكارها في جبل أو بئر أو أجمّة حتّى تنهض» (١٠٨)

شكار نوزاد حيوانات از لانه هايشان در كوه يا چاه و يا نيزار تا زمانى قادر به پرواز نباشند، جايز نمى‌باشد.

شيخ مفيد (١٠٩) نيز اين مطلب را ذكر مى‌كند.

در شرايط جواز صيد نيز تصريح شده كه حيوان بايد «ممتنع» باشد، يعنى امكان فرار داشته باشد. لذا در جواز صيد نوزاد پرندگان اشكال شده و در صورت صيد، استفاده از گوشت آنها جايز نيست. (١١٠)

٥. ذبح حيوان در برابر حيوان ديگر

علاوه بر آنكه حيوانات رفتار خوب و بد را نسبت به خود تشخيص داده و داراى روح و احساس هستند،نسبت به رفتارى كه با ساير حيوانات نيز مى‌شود، حساس بوده و از رفتار بد و يا كشتن آنها رنج مى‌كشند. در همين راستا در متون روايى و فقهى ما ذكر شده است كه:

(١٠٨) الهدايه، ص٧٩.
(١٠٩) مقنعة، ص٥٧٧. «و لا يجوز أخذالفراخ من أو كارها».
(١١٠) شرائع الاسلام، ج٣، ص٧٣٨.