احاديث اخير به گواهى احاديث قبلشان، نشان مى‌دهند كه ازدواج موقت با زنان در شرايطى خاص و به منظور اهدافى عقلايى ،امرى معروف و متداول بوده است و درواقع، پيامبر(ص) با اجازه‌اى كه در اين مورد صادر كردند، مردم را به اين امر معروف ارشاد كرده‌اند، نه اينكه حكمى را ابتكار كرده باشند.

بنابراين اگر چنين ازدواجى در عصر رسالت، امرى متداول بوده است، شارع چاره‌اى نداشته كه با تأييد و يا رد آن، در مورد آن اظهار نظر كند و با توجه به اين كه اين كار از قبيل زنا نبوده، درست نيست از اظهار نظر پيرامون آن خوددارى كند. اگر اين كار چيزى شبيه زنا مى‌بود، محال بود كه پيامبر(ص) آن را ـ حتى براى برهه‌اى خاص ـ حلال كند.

قُل إنّ اللّه‌ لايأمر بالفحشاء أتقولون على اللّه‌ ما لا تعلمون؛ (١٦)

بگو كه خداوند به فحشا دستور نمى‌دهد. آيا چيزى را كه نمى‌دانيد به خداوند نسبت مى‌دهيد؟

٣. ازدواج موقت در قرآن

پيشتر گفتيم كه متعه در صدر اسلام امرى متداول بوده و شارع چاره‌اى نداشته كه آن را امضا و يا رد كند. خوشبختانه مطابق نظر مفسرين مشهور، قرآن از اين مسأله ياد كرده و آن را امضا نموده است.(هر چند برخى مدعيند كه اين آيه نسخ شده است). آياتى كه از اين مسأله ياد كرده‌اند:

{١. حرّمت عليكم اُمهاتكم و بناتكم و أخواتكم... و أن تجمعوا بين الأُختين إلاّ ما قد سلف إنّ اللّه‌ كان غفوراً رحيماً } ؛ (١٧)

بر شما حرام شده است مادران و دختران و خواهرانتان ... و [نيز حرام است بر شما] جمع ميان دو خواهر، مگر آنچه در گذشته واقع شده است؛ خداوند آمرزنده و مهربان است.

(١٦) اعراف، آيه٢٨.
(١٧) نساء، آيه ٢٣.