محمد(ص) قاعداً ثمّ قال: سئل واللّه‌ عنها رسول اللّه‌(ص)، فقال: اللّه‌ مولاي أولى بي من نفسي لا أمر لي معه، و أنا مولى المؤمنين أولى بهم من أنفسهم لا أمر لهم معي، و من كنت مولاه أولى به من نفسه لا أمر له معي فعليّ بن أبي طالب مولاه أولى به من نفسه لا أمر له معه؛ (٣٣)

از امام صادق(ع) سؤال شد كه رسول خدا(ص) از سخن خود در باره على (ع) كه فرمودند: «هركس من مولاى اويم على مولاى اوست، خداوندا دوستانش را دوست بدار و با دشمنانش دشمن باش»، چه چيزى را اراده كرده‌اند؟ حضرت امام صادق(ع) راست و محكم نشستند و فرمودند: همين سؤال از حضرت رسول(ص) شد، ايشان فرمودند: خداوند مولاى من است و از من به من سزاوارتر است و با وجود او هيچ امرى براى من نيست و من مولاى مؤمنين هستم و از آنها به خودشان سزاوارترم و با وجود من، هيچ امرى براى آنان نيست و هركس من مولاى او هستم و از او به خودش سزاوارترم و با وجود من هيچ امرى براى او نيست، و على بن ابى طالب مولاى اوست و از او به خودش سزاوارتر است و با وجود على(ع) هيچ امرى براى او نيست.

اين حديث شريف عبارت رسول خدا(ص) در روز غدير خم را به همان معنايى كه ما از آن فهميديم، تفسير مى‌كند و توضيحى است بر رواياتى كه در بخش پايانى و غير آن نقل كرديم. اخبار ديگرى نيز با همين مضمون در كتب عامه وارد شده است كه ما به همين مقدار اكتفا مى‌كنيم.

(٣٣)بحارالانوار،ج ٣٧،باب اخبار الغدير،ص ٢٢٢،ح ٩٠؛بشارة المصطفى،ص ٦٢-٦١.