اگر مالك حيوان، آذوقه نداشته باشد و تنها نزد شخصى يافت شود كه از فروش آن امتناع مى‌ورزد، مالك مى‌تواند او را اجبار نموده و با غصب، آذوقه حيوان را همانند تهيه غذا براى حفظ جان خود تهيه كند».

شهيد ثانى(ره) (٣٩) نيز به همين مسئله اشاره كرده و به حكمِ ضمان مقدار علوفه‌اى كه مى‌گيرد تصريح مى‌نمايد.

فاضل هندى(ره) در بيان علت اين حكم مى‌گويد:

«براى اينكه انسان و حيوان در احترام روح ولزوم نفى ضرر مشتركند»

و در ادامه مى‌افزايد:

«در صورت امكان، احتياط در آن است كه به حاكم رجوع كرده و خودش اقدام ننمايد.» (٤٠)

٤. تقدم جان حيوان بر وضو

اهميت نماز در اسلام بر كسى پوشيده نيست و لازم است انسان، خود را براى نماز از

(٣٨) مسالك الأفهام، ج٨، ص٥٠٣. «با غصب، آذوقه را تهيه نموده و مثل يا قيمت آن را ضامن است».
(٣٩) كشف اللثام، ج ٧، ص٦١٢ ( فإن امتنع الغير من البيع كان له قهرةً ) عليه ( وأخذه ) منه غصباً ( إذا لم يجد غيره ) ولم تشتدّ حاجته إليه لنفسه أو مملوكه من إنسان أو غيره ، ... ( كما يجبر على الطعام لنفسه ) للإشتراك في حرمة الروح ونفي الضرار والأحوط التوصّل إلى الحاكم مع الإمكان ، وأنّه إن أمكن البيع منه باع إن لم يحتج إليه ولو للشرف .»
(٤٠) جواهر الكلام، ج ٣١، ص٣٩٧ .