تنها سؤالى كه در اين مورد خاص باقى مى‌ماند اين است كه چرا ائمه قبل از امام حسن عسكرى(ع) چنين كارى را نكرده بودند؟ به همين جهت عمل امام عسكرى(ع) موجب تعجب همگان شده بود.

آنچه به ذهن قاصر نگارنده مى‌رسد اين است كه اين عمل در آن حادثه ضرورتى يافته بود مى‌رسد. احتمالا به همين جهت امام(ع) چنين عمل كرد، پس فعل امام(ع) اگر چه بر اباحه اين عمل دلالت دارد اما دليل بر استحباب آن نيست؛ زيرا اگر عمل مذكور مستحب بود ساير ائمه آن را ترك نمى‌كردند. از اين رو حتى با عمل امام حسن عسكرى نيز استحباب آن ثابت نمى‌شود؛ زيرا برخى از اوقات ائمه كارهايى را انجام مى‌دادند تا تنها به ديگران بفهمانند كه اين عمل حرام نيست.

نكته اى كه نبايد از آن غفلت كرد آن است كه براساس روايات ياد شده امام حسن عسكرى تنها در همان سال وفات اين عمل را انجام دادند نه در سالگردهاى آن واقعه.

نكته دوم اين است كه پار ه كردن لباس به معناى جزع و فزع كردن نيست، بلكه پاره كردن لباس نمادى براى بيان شدت تأثر بوده است همان طور كه لباس سياه نماد عزا است. در همين روايت آمده است كه پيراهن امام هم از ناحيه پشت و هم از جلو پاره شده بود، يعنى امام قبل از اينكه لباس را به تن كنند، آن را پاره كرده‌اند. در هيچ يك از رواياتى كه اشاره به پارگى پيراهن امام شده است، كمترين اشاره‌اى به بى تابى و يا جزع و فزع امام نشده است. همه اينها دلالت بر آن دارد كه ايشان نه به جهت شدت هيجانات ناشى از مصيبت مرگ پدر اين كار را كرده باشند، بلكه تنها به عنوان نمادى براى ابراز عزا چنين كرده‌اند.

آخرين روايت

يكى از مدعيان حقيقت مظلوم رواياتى را نقل مى‌كند با اين مضمون «فعلى مثل الحسين فلتلطم الخدود» اين روايت با وجود جستجوهاى فراوان به صورت نقل شده يافت نشد بلكه رواياتى با تعبير «فعلى مثل الحسين فليبك الباكون» وجود دارد كه پيش‌تر به آن