و دختران فاطمه(ع) در سوگ حسين بن على(ع) پيراهن هاى خود را پاره كردند و بر صورت خود لطمه زدند و البته در سوگ مثل حسين(ع) بر صورتها لطمه زده مى‌شود و گريبان ها پاره مى‌گردد.

استدلال به اين روايت از چند جهت مخدوش است:

اوّلاً: اين مطلب تنها در خلال يك روايت آمده است و نمى‌تواند در برابر روايات فراوانى كه ذكر شد و بر تحريم دلالت مى‌كنند، مقاومت كند.

ثانياً: مقصود امام آن است كه در وضعيت آشفته كربلا طبيعى بود كه زنها پيراهن پاره كنند و بر صورت خود لطمه بزنند. دليل اين تفسير آن است كه هيچ يك از زنان حرم بعد از واقعه عاشورا و يا در سالگرد آن، لباس پاره نكردند و به سر و صورت خود نزدند.

ما از پذيرش اين تفسير ناگزير هستيم؛ زيرا در روايتى كه در بخش دوم گذشت، امام حسين(ع) اين گونه اعمال را تحريم كردند و از خواهرشان خواستند تا بر سر و صورت خود نزد.

گذشته از اين، بيان تحريم لطم در آغاز روايت و ذكر اين مسئله در پايان روايت به معناى بيان شدت فاجعه كربلاست كه برخى از محرمات را حلال كرد و تكليف را در آن شرايط بحرانى از دوش مصيبت ديدگان برداشت.

از همه مهمتر اينكه اهل بيت به هيچ خيرى امر نمى‌كردند مگر اينكه خود قبل از همه و بيش از همه به آن عمل مى‌كردند. اگر واقعاً مقصود امام آن است كه لطم استحباب دارد، در اين صورت چرا خودشان حتى يكبار هم اين كار را نكردند در حالى كه ايشان به گريه كردن براى آن حضرت امر مى‌كردند و خود بيش از همه گريه مى‌كردند. به زيارت قبر آن حضرت فرمان مى‌دادند و خود بيش از ديگران مقيد به زيارت حرم امام حسين(ع) بودند؟