زمانى كه مسلمانان در مدينه بودند. يهوديان مدينه، به خاطر حسادتى كه از خود نشان دادند، حاضر به ايمان آوردن نشدند؛ پس مدام به دنبال بهانه اى بوند تا مسلمانان را اذيت كنند. از اين رو حتى به مسائل سطحى آنان نيز ايراد مى‌گرفتند. خداوند متعال آياتى را در اين زمينه نازل كرده است كه يكى از آنها آيه ١٠٤ سوره بقره است:

{يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا وَ قُولُوا انظُرنا وَ اسمَعُوا وَ لِلكافِرينَ عَذابٌ أَليمٌ؛ }

اى افراد باايمان!(هنگامى‌كه از پيغمبر تقاضاى مهلت براى درك آيات قرآن مى‌كنيد) نگوييد: «راعنا» بلكه بگوييد: «انظرنا».(زيرا كلمه اوّل ، هم به معناى «ما را مهلت بده!»، و هم به معنى «ما را تحميق كن!» مى‌باشد و دستاويزى براى دشمنان است.) و(آنچه به شما دستور داده مى‌شود) بشنويد! و براى كافران(و استهزاكنندگان) عذاب دردناكى است.

اين آيه زمانى نازل شد، كه يهودى ها به كلمه «راعنا» ايراد گرفتند؛ زيرا راعنا همان طور كه در روايات آمده است. هم به معناى «مهلت بده» و يا «ما را مراعات كن» به كار برده مى‌شود و هم به معناى «ما را احمق كن!» از اين رو اين كلمه به چيزى شبيه به لطيفه تبديل شده بود و مدام مسلمانان را مسخره مى‌كردند. خداوند به اهل ايمان گوشزد مى‌كند كه : شما كه مى‌توانيد با تغيير يك كلمه دشمن را از خود نا اميد كنيد، چرا اين كار را نكنيد! پس به جاى «راعنا» بگوييد: «انظرنا» يعنى به ما توجه كن.

مقصود رهبر معظم انقلاب نيز همين است كه زمانى كه مى‌شود با شيوه‌هاى بهترى عزادارى پرشكوه براى سيد الشهداء برپا كرد، چرا قمه بزنيم و راه را براى طعن و استهزاى ولو بى مورد دشمن باز بگذاريم؟

يكى ديگر از نمونه‌ها روشن حكمت رهبرى الهى در صدر اسلام، تغيير قبله است. مسلمانان در آغاز اسلام و تا اواسط شعبان سال دوم هجرى قمرى به سوى‌بيت المقدس نماز مى‌خواندند. از اين رو بهانه اى به دست دشمن افتاد تا بتوانند به استقلال مسلمانان ايراد بگيرند. آنها مسلمانان را شماتت مى‌كردند كه اگر شما استقلال داشتيد، داراى قبله مستقلى مى‌بوديد. اما شما به سمت قبله ما نماز مى‌خوانيد و اين به معناى‌وابستگى شما به