بوده است، بيان كرديم. هنگام بيان شبهاتى كه براساس اهداف خاص، عليه متعه مطرح شده و در ضمن پاسخهايى كه داديم، روشن شد كه آن شبهات، سست بنياد، غير واقعى و نيازمند حجت و برهان است. اينك عمده‌ترين شبهه‌اى كه باقى مانده و از طرف فقهاى اهل سنت مطرح شده اين است كه حلّيت متعه، توسط پيامبر(ص) نسخ شده است. استدلال اينان به احاديثى است كه به گروهى از صحابه، از جمله صحابه‌اى كه در ذيل ذكر مى‌شود، مى‌رسد.

١. سلمة بن اكوع

مسلم از اياس بن سلمه ،از پدرش نقل كرده است:

رسول خدا(ص) در سال اوطاس، سه روز متعه را حلال كرد، آنگاه از آن نهى نمود. (٩١)

منظور از سال اوطاس، سال فتح مكّه(يعنى سال هشتم هجرى است) و «اوطاس» نام دره‌اى در سرزمين هوازن مى‌باشد.

٢. سبره بن معد جهنى

مسلم از سبره نقل كرده است:

رسول خدا(ص) اجازه داد كه متعه كنيم. پس از اين تجويز، من و مردى به سراغ زنى از بنى عامر كه مانند شتر جوان گردنى دراز داشت، رفتيم و خود را بر او عرضه كرديم. گفت: چه مى‌دهى؟ من گفتم: عبايم را. دوستم نيز گفت: عبايم را. البته عباى دوستم بهتر از عباى من بود، ولى من از او جوانتر بودم. وقتى زن به عباى دوستم نگاه كرد خوشش آمد و وقتى به من نگاه كرد توجهش به من جلب شد. آنگاه گفت: تو و عبايت مرا بس است. من سه روز با او بودم. سپس رسول خدا(ص) فرمود:

من كان عنده شيء من هذه النساء التي يتمتّع فليخلّ سبيلها؛ (٩٢)

هركس زن متعه‌اى دارد، رهايش كند.

مسلم از ربيع بن سبره، از پدرش، سبره، اين حديث را با الفاظ ديگرى از طريق ده

(٩١) صحيح مسلم، ج٤، ص١٣١، باب «نكاح المتعه» از كتاب نكاح.
(٩٢) همان.