در دلهايشان شعله ور كرده است، چه كار كنند؟ به طور عادى محال است انسانى كه معصوم نيست خود را در مقابل گناه حفظ كند. بنابراين راهى جز ازدواج موقت باقى نمى‌ماند و راه حل موفق براى نيفتادن در دامن زنا، همين ازدواج است.

اينجاست كه اين سخن امام على بن ابى طالب(ع) كه هنگام كنار گذاشته شدن اين راه حل، جامعه را دچار معضل كرده بود، در گوشها طنين انداز مى‌شود كه :

لولا نهي عمر عن المتعة لما زنى إلاّشقيّ أو شقيّة؛

اگر عمر از متعه نهى نمى‌كرد، جز مرد و زن شقى، كسى دچار زنا نمى‌شد.

اما اينكه اين نويسنده، متعه را به مضمون شعر ياد شده تشبيه كرده است حاكى از جهل شاعر و نويسنده ياد شده به حقيقت متعه و حدود آن است؛ زيرا آنچه در شعر آمده، «متعه نوبتى» است كه اين شاعر (٨٩) به شيعه نسبت داده است ، در حالى كه شيعيان از چنين تهمتهايى مبرّا هستند؛ چرا كه از نظر شيعه، بايستى زنى كه متعه شده پس از پايان يافتن مدت، ـ همچنان كه پيشتر گفتيم ـ عدّه نگه دارد، براين اساس چگونه ممكن است چنين زنى هر روز خود را در اختيار مردى قرار دهد.

چه چيز باعث شده كه اينگونه بر شيعه دروغ و تهمت ببندند. مضمون اين شعر چيزى جز استهزاء وحى و تشريع الهى نيست. تمام محدّثين و مفسرين اتفاق نظر دارند كه متعه، تشريع شده است و اگر نهى يا نسخى وجود داشته باشد، پس از تشريع اين حكم و عمل به آن بوده است.

شبهه هفتم: نسخ حلّيت متعه توسط پيامبر(ص) (٩٠)

پيشتر در مورد حلّيت متعه سخن گفتيم و دلايل آن را از قرآن مجيد و سنت مطهر و سيره گروهى از صحابه كه معتقد بوده‌اند متعه پس از رحلت رسول خدا(ص) هم، حلال

(٨٩) ر.ك: كتاب «السنّة و الشيعة»، ص٦٥ ـ ٦٦.
(٩٠) از آنجا كه قائلان به تحريم متعه، به اين شبهه بيش از ديگر شبهات، تكيه كرده‌اند، ما هم سخن را در بطلان اين شبهه بسط داده و هفت دليل بر بطلان آن آورده‌ايم تابراى كسى ترديدى باقى نماند كه از طرف پيامبر اعظم(ص) هيچ گونه تحريمى نسبت به متعه صادر نشده است.