ب: در «حجّ قِران» كه حاجى از ابتداى احرام، قربانى را به همراه داشته و به منى مى‌برد مى‌تواند از شير آن بدوشد و از آن استفاده نمايد. اما در اين جا نيز استفاده از شير به مقدارى كه به حيوان يا فرزند آن ضررى نرسد مقيّد شده است. همچنين اگر قربانى، شتر باشد مى‌تواند با رعايت توان و طاقتش بر آن سوار شود. (٩٠)

ج: در آداب دوشيدن شير حيوان ذكر شده است:

«يستحب له ان يقصّ اظفاره تحرّزاً من ايذائها بالقرص» (٩١)

مستحب است (براى دوشيدن شير) ناخن را كوتاه كند تا سبب آزار و اذيت حيوان نگردد.

٣. لزوم تهيه وسائلى كه براى استفاده از حيوان نياز است.

شهيد ثانى در بحث وجوب نفقه حيوان تصريح مى‌كند:

«و مثله ما تحتاج إليه البهيمة مطلقاً من الآلات حيث يستعملها (الانسان) أو لأجل دفع البرد و غيره حيث يحتاج إليه» (٩٢)؛

«همانند ساير مواردِ وجوب نفقه ، تهيه همه وسايلى كه براى استفاده از حيوان نياز است واجب مى‌باشد. همچنين بايد در صورت نياز، «زين وپالان» را براى حفظ حيوان از سرما و غير آن فراهم آورد».

٤. استفاده از گوشت حيوان

از آنجا كه قوانين اسلامى مبتنى بر عدل و انصاف بوده و براى وضع قوانين، مصالح عام و فراگير را در نظر دارد، در كنار قوانين مختلف حمايتى در حفظ و نگهدارى و رعايت حال حيوان، استفاده بهينه از آن را مردود نشمرده و بر بهره بردارى صحيح تأكيد مى‌كند كه

(٩٠) الروضة البهيه، ج ٢، ص٣٠١.
(٩١) جواهر الكلام، ج ٣١، ص٣٩٧.
(٩٢) الروضة البهيه ، ج ٥، ص٤٨١. و همچنين در جواهر الكلام ، ج٢٦، ص٣٩٥ تصريح نموده«الواجب القيام بما تحتاج إليه من. . . الجل ممّا يختلف باختلاف الأزمنة والأمكنة».