فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٦٦ - حقوق حيوانات در فقه اسلامى ابوالقاسم مقيمى حاجى
النوفلى عن السكونى عن جعفر بن محمد عن أبيه عن آبائه عن عليّ بن أبي طالب ـ عليهم السلام ـ قال : قال رسول اللّه ـ صلى اللّه عليه واله وسلم ـ للدابة على صاحبها خصال ستّ: منها ولا يحملها فوق طاقتها ولا يكلّفها من المشي إلا ما تطيق ؛ (٨١)
«بيش از طاقت و توانايى حيوان بر او بارى حمل نكند و حيوان را به پيمودن راه و مسيرى كه از طاقت او خارج است وادار نسازد».
در حديثى ديگر آمده كه يكى از سه نفرى كه با هم بر حيوان سوار شدند ملعون مىباشد. (٨٢)
ج: در ضمن حديثى پيرامون حقوق حيوان ذكر شده است:
و لا يقف على ظهرها إلا فى سبيل اللّه عزّوجلّ ، (٨٣)
«بر پشت حيوان به مدت طولانى نايستد، مگر در راه خدا» و يا «آن را كرسى و محل استراحت و منبر سخنرانى خود قرار ندهيد» (٨٤).
و از امام صادق(ع) در مورد كسى كه با خسته كردن بيش از حدّ چارپايان بر سرعتشان مىافزود تا زودتر به مقصد برسد نقل شده كه فرمودند:
«نماز چنين شخصى مورد قبول نيست (٨٥) . همچنين حج او مورد پذيرش نمىباشد». (٨٦)
(٨١) بحار الأنوار، ج٦١، ص٢٠١، ؛ منتهى المطلب (ط.ق)، ج ٢،ص ٦٤٨ .
(٨٢) الكافي، ج ٦، ص٥٤١.
(٨٣) الكافي، ج٦، ص٥٣٩؛ بحار الأنوار ، ج٦١، ص٢٠١ .
(٨٤) من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص٢٨٧.
(٨٥) همان، ص٢٩٢.
(٨٦) بحار الانوار، ج٦٤ ، ص٢١٢؛ من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص٢٩٢.