گونه هاى مختلف آنها انسانها را از آزار و اذيت و كشتن حيوانات نهى فرموده است. از اين روى در متون روايى و فقهى شيعه به قوانين متعددى در اين باره تصريح شده است در اين بخش مطالب موجود در كتب فقهى به چند دسته تقسيم مى‌شود:

١. كشتن و شكار حيوان

٢. آزار و اذيت حيوان

٣. لعن و دشنام دادن به حيوان

فصل اوّل : كشتن و شكار حيوانات

در آغاز، مباحث مربوط به كشتن حيوانات را ذكر كرده، سپس مسائل مربوط به شكار و ذبح حيوانات را مطرح مى‌كنيم.

در اين قسمت به مجموعه مسائلى مى‌پردازيم كه به گونه‌هاى مختلف حق حيات حيوان را سلب مى‌كند.

١. حق حيات و نهى از كشتن

از مجموع متون فقهى و روايى به دست مى‌آيد كه تعرّض به حيوانات و كشتن آنها كار پسنديده‌اى نيست و همان طور كه اسلام حق حيات خدادادى را براى انسانها محترم شمارده و تعدّى به آن را جايز نمى داند، به فراخور حال حيوانات نيز، همين حق را براى آنها محترم شمرده است. (٩٦) لذا در روايات متعددى از كشتن بى‌هدف حيوانات نهى‌شده و آن را موجب عذاب الهى معرفى كرده است.

در تأييد ممنوعيت كشتن حيوانات، مى‌توان به روايات متعددى اشاره كرد كه در آنها به صراحت از كشتن حيوانات نهى شده است و حتى در برخى از آنها اين كار را موجب عذاب الهى و مؤاخذه در روز قيامت معرفى كرده است. اين روايات مى‌تواند از جمله مدارك حرمت كشتن حيوانات به حساب آيد. علاوه برآن كه برخى از اين روايات در كتب

(٩٦)منتهى المطلب (ط.ق)، ج٢، ص٩٠٩ و ٥١٠ ؛ مسالك الأفهام، ج ١٥،ص٣٨٣.