اگر چه اين آيه شريفه، ولايت و هيچ امر ديگرى را براى هيچ كس، ثابت نمى‌كند، ولى يك نكته‌اى كه از آن برداشت مى‌شود اين است كه آنچه بر حضرت رسول(ص) در آيه شريفه نازل شده امرى در كمال اهميت است كه عدم تبليغ آن به منزله عدم ابلاغ اصل رسالت خداوند است. عبارت:«و إن لم تفعل فَمَا بلّغت رسالته» بر اين معنى دلالت مى‌كند و جمله: «و إن لم تفعل...»، عدم ابلاغ رسالت را مترتب بر عدم تبليغ اين فرمان كرده است. واضح است كه مراد از عدم تبليغ رسالت، خصوص عدم تبليغ اين آيه نيست؛ زيرا اين، امرى بسيار بديهى است كه احتياج به بيان ندارد، بلكه مراد، عدم ابلاغ كل رسالت خداوند مى‌باشد. پس بدون شك آنچه به حضرت رسول وحى شده امرى بسيار مهم است كه چنين لازمه‌اى را در پى دارد. از طرف ديگر سخن خداوند متعال كه فرمود: «واللّه‌ُ يعصمك من النّاس»؛ يعنى:« خداوند تو را از شرّ و آزار مردم حفظ خواهد كرد»، اين نكته را مى‌فهماند كه اين فرمانى كه بر حضرت رسول وحى شده، در باره چيزى است كه اگر براى مردم بيان شود با نوعى مقاومت و آزار نسبت به پيامبر از طرف مردم، روبه رو خواهد شد. البته اين آزار نسبت به شخص پيامبر اكرم، نبوده، بلكه نسبت به جايگاه نبوت ايشان و امر رسالت و وظيفه الهى بوده است. بنابراين امرى كه بر حضرت نازل شده و امر به تبليغ آن شده داراى اين دو ويژگى است: اوّلاً، عظمت و ارزش آن در حدّى است كه ابلاغ نكردن آن معادل عدم تبليغ اصل رسالت است، ثانياً، به گونه‌اى بوده كه احتمال مقاومت مردم در برابر آن و بى اعتنايى ايشان را به منصب رسالت و اهداف آن و اهانت به پيامبر را به دنبال داشته است. به همين علّت در آيه شريفه، امر به تبليغ، با وعده حفظ و صيانت پيامبر از مردم همراه شده است.

امر مذكور در آيه ـ با وجود اين همه تأكيدات ـ مناسبت زيادى با مسئله‌اى مثل ولايت يك نفر بر امور امت و دين و بلاد مسلمين، بعد از رسول اللّه‌ دارد. اين امر بسيار خطير همان ابقاى اصل رسالت است كه چه بسا ابلاغ آن باعث فوران كينه‌ها و علاقه‌هاى دنيوى