فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٠٢ - قمه زنى و اعمال نامتعارف در عزادارى محمد تقى اكبر نژاد

٣. قَالَ: و قال رسول اللّه‌(ص) لِفَاطِمَةَ حِينَ قُتِلَ جَعفَرُ بنُ أَبِي طَالِبٍ: لاتَدعِي بِذُلٍّ وَ لَا ثُكلٍ وَ لَا حُزنٍ وَ مَا قُلتِ فِيهِ فَقَد صَدَقتِ (٧)؛

زمانى كه جعفر بن ابى طالب به شهادت رسيد، حضرت رسول ـ صلوات اللّه‌ عليه و آله ـ به دخترشان فاطمه ـ سلام اللّه‌ عليهاـ فرمودند: در عزاى جعفر با خوارى و مانند مادران فرزند از دست داده و با اندوه، نوحه سرايى مكن و هر آنچه كه در حال عزادارى مى‌گويى، راست باشد.

در اين روايت از زياده روى در عزادارى حتى در مورد بزرگانى چون جعفر نهى شده است.

٤. إِنَّ رَسُولَ اللّه‌ (ص) قَالَ لِفَاطِمَةَ (ع): إِذَا أَنَا مِتُّ فَلَا تَخمِشِي عَلَيَّ وَجهاً وَ لَا تُرخِي عَلَيَّ شَعراً وَ لَا تُنَادِي بِالوَيلِ وَ لَا تُقِيمِنَّ عَلَيَّ نَائِحَةً...؛ (٨)

رسول خدا به فاطمه ـ عليها سلام ـ فرمودند: زمانى كه من وفات كردم، به صورتت چنگ مزن و موهايت را پريشان مكن و صدايت را به واويلا گفتن بلند مكن و بر من نوحه مخوان.

در اين روايت از زياده روى در عزادارى در مورد بهترين بندگان خدا نيز نهى شده است. ايشان با اينكه مى‌دانستند كه مصيبتشان بر دخترشان فاطمه(س) بسيار گران است، با اين حال آن حضرت را از اعمالى كه در عصر جاهليت مرسوم بوده است، نهى‌كردند و از ايشان خواستند تا مراعات متانت را حتى در مرگ پدرى چون رسول خدا ـ صلوات اللّه‌ عليه و آله ـ بنمايد.

٥. عَن جَرَّاحٍ المَدَائِنِيِّ، عَن أَبِي عَبدِ اللّه‌ (ع) قَال: لايَصلُحُ الصِّيَاحُ عَلَى المَيِّتِ وَ لَا يَنبَغِي، وَ لَكِنَّ النَّاسَ لايَعرِفُونَهُ وَ الصَّبرُ خَيرٌ (٩)؛

امام صادق(ع) فرمود: داد و فرياد كردن بر ميت سزاوار نيست، اما مردم نمى‌دانند، و حال آنكه صبر بهتر است.