نويسنده فوق چگونه دريافته است كه پاكدامنى در ازدواج موقت، مختص مرد است ؛ زيرا اگر فرض كنيم كه عقد در ازدواج موقت، عقدى شرعى است، هر كدام از دو طرف عقد به اين وسيله خود را از افتادن در گناه حفظ كرده است و گرنه چاره‌اى جز افتادن در لجن زار زنا وجود ندارد. آنچه دختران و پسران جوان را از زنا حفظ مى‌كند يكى از اين سه راه است:

١. ازدواج دايم

٢. ازدواج موقت با شرايطى كه پيشتر گفتيم

٣. نگه داشتن شهوت جنسى

ممكن است راه اوّل، مخصوصاً براى دانشجويانى كه با مقرّرى محدودى كه از طرف دولت يا والدين آنها تأمين مى‌شود، ميسور نباشد. راه سوم، يعنى فرو خوردن شهوت جنسى هم كارى است دشوار كه فقط جوانان نمونه مى‌توانند آن را تحمل كرده، خود را از افتادن در مراكز فساد حفظ كنند. بنابراين جز راه دوم، راهى باقى نمى‌ماند. جوانان با اين راه مى‌توانند خود را از رفتن به فاحشه خانه‌ها حفظ كنند.

دين اسلام آخرين دين آسمانى است و پيامبرش آخرين پيامبر و كتاب آن آخرين كتاب و شريعتش آخرين شريعت است. بنابراين لازم است براى همه مشكلات اجتماعى، راه حل شرعى كه كرامت تمامى مردان و زنان مؤمن را حفظ كند، داشته باشد. مشكلات جنسى مردان و زنان، از جمله مشكلاتى است كه دين اسلام نمى‌تواند در مورد آن بى تفاوت باشد. بنابراين در اينجا اين سؤال مطرح مى‌شود كه دانشجويان دختر و پسرى كه نمى‌توانند ازدواج دايم كنند و از يك طرف كرامت و ديانتشان اجازه نمى‌دهد كه به لانه‌هاى فساد و زنا پناه برند و از طرف ديگر زندگى پر زرق و برق مادى، آتش شهوت را

(٨٨) تفسير المنار، ج٥، ص١٣.