و آنان كه دامان خود را حفظ مى‌كنند، تنها آميزش جنسى با همسران و كنيزانشان دارند كه در بهره‌گيرى از آنان ملامت نمى‌شوند و كسانى كه غير از اين طريق را طلب كنند، تجاوز گرند.

بنابراين زنى كه متعه شده، همسر محسوب نمى‌شود تا با مرد، حقوق متقابل و متعارف داشته باشد. (٧٥)

اين شبهه مردود است؛ زيرا:

فردى كه اين اشكال را مطرح كرده، از حقيقت متعه به جز آنچه بر سر زبانهاست يعنى تشبيه متعه به زنان بدكاره در فاحشه خانه‌ها، چيزى نمى‌داند. بديهى است كه چنين زنانى داخل در مستثناى موجود در آيه، يعنى «إلاعلى أزواجهم»، نيستند، ولى زنى كه متعه شده، واقعاً همسرى است كه بدون عقد، حلال نمى‌شود و بدون سپرى شدن مدتى كه معين شده، حرام نمى‌گردد. از طرفى همانگونه كه پيشتر هنگام بازگو كردن پاره‌اى از احكام متعه گذشت، بايستى پس از جدايى، عدّه نگه دارد و... بنابراين چنين زنانى داخل در اين آيه هستند كه مى‌فرمايد: «إلاّ على أزواجهم».

ما از اين مستشكل سؤال مى‌كنيم: اگر آنچه شما مى‌گوييد كه چنين زنانى، همسر محسوب نمى‌شوند، صحيح باشد، چرا قرآن و پيامبر خدا(ص) در بسيارى از مواضع اين كار را حلال كرده‌اند؟ آيا مى‌توان تصور كرد كه خداوند سبحان، فحشا را حلال كرده يا پيامبر(ص)، اصحابش را به آن دعوت نموده است؟ اين خداست كه فرموده:

(٧٤) مؤمنون، آيه ٥ ـ ٧.
(٧٥) دكتر درينى در مقدمه‌اش، ص ٢٦.