شده و جايز نمى باشد و شكنجه حيوان با آتش و يا سوزاندن و كشتن آن در اسلام ممنوع است. اگر در مواردى هم مانند جايى كه حيوان مورد وطى انسان قرار بگيرد، سفارش شده كه حيوان سوزانده شود. علاوه بر آن كه شخصى كه اين كار را انجام داده مورد عقوبت و جزاى دنيايى و آخرتى قرار مى‌گيرد، حيوان را زنده زنده نمى سوزانند، بلكه پس از ذبح، توصيه به سوزاندن آن شده است كه براى خود داراى حكمت و مصلحتى است. (١٦٥)

محقق نجفى بعد از ادعاى عدم خلاف پيرامون حرمت استفاده از گوشت اين حيوان با استناد به روايتى مى‌آورد :

خبر ابن سنان و الحسين بن خالد و اسحاق بن عمّار و فيها الصحيح و غيره عن الصادقين (عليهم السلام) : فى الرجل يأتي البهيمة فقالوا جميعاً : ان كانت البهيمة للفاعل ذبحت ، فإذا ماتت أحرقت بالنار و لم ينتفع بها و ان لم تكن البهيمة له قوّمت و أخذ ثمنها منه و دفع إلى صاحبها و ذبحت و أحرقت بالنار و لم ينتفع بها ـ إلى أن قال ـ : فقلت: ما ذنب البهيمة؟ قال : لاذنب لها ولكن رسول اللّه‌(ص) فعل هذا و أمر به لكن لايجتزي الناس بالبهائم و ينقطع النسل» (١٦٦)؛

سپس صاحب جواهر به بيان حديثى از امام باقر و امام صادق (عليهما السلام) مى‌پردازد كه در آن درباره چنين حيوانى آمده است :

اگر اين حيوان مال خود آن شخص باشد اوّل ذبح مى‌شود و پس از مردن سوزانده مى‌شود و از آن استفاده نمى‌گردد و اگر حيوان براى ديگرى بود قيمتش را از آن شخص مى‌گيرند و به صاحب حيوان مى‌پردازند و حيوان را ذبح كرده و سپس سوزانده و از آن استفاده‌اى نمى كنند. در ادامه حديث راوى مى‌گويد: سؤال كردم گناه حيوان در اين باره چيست؟ امام پاسخ مى‌فرمايد : حيوان گناهى ندارد ولى رسول اللّه‌(ص) مبادرت به اين عمل كرد و دستور به آن داد.»

(١٦٥) المقنعة، ص٧٨٩.
(١٦٦) جواهر الكلام، ج ٣٦ ، ص٢٨٥ ؛ وسائل الشيعه، ج٢٨، ص٣٥٧، باب ١ از ابواب نكاح البهائم، ح١.