حَتَّى نَكَسُوكَ عَن جَوَادِكَ فَهَوَيتَ إِلَى الأَرضِ جَرِيحاً تَطَئُوكَ الخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا أَو تَعلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا قَد رَشَحَ لِلمَوتِ جَبِينُكَ وَ اختَلَفَت بِالِانقِبَاضِ وَ الِانبِسَاطِ شِمَالُكَ وَ يَمِينُكَ تُدِيرُ طَرفاً خَفِيّاً إِلَى رَحلِكَ وَ بَيتِكَ وَ قَد شُغِلتَ بِنَفسِكَ عَن وُلدِكَ وَ أَهَالِيكَ وَ أَسرَعَ فَرَسُكَ شَارِداً إِلَى خِيَامِكَ قَاصِداً مُحَمحِماً بَاكِياً فَلَمَّا رَأَينَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخزِياً وَ نَظَرنَ سَرجَكَ عَلَيهِ مَلوِيّاً بَرَزنَ مِنَ الخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ وَ بَعدَ العِزِّ مُذَلَّلَاتٍ وَ إِلَى مَصرَعِكَ مِبَادِرَاتٍ وَ الشِّمرُ جَالِسٌ عَلَى صَدرِكَ. (١٢)

تا اينكه تو را از مركبت انداختند و تو با تنى مجروح بر زمين افتادى. اسبها با سم هايشان تو را زير دست و پا له كردند و طاغيان و فاسقان بى ارزش بالاى سر تو ايستادند. پيشانيت براى‌مرگ عرق كرده بود و راست و چپ تنت-از شدت درد- منقبض و منبسط مى‌شدند. چشمانت را به آرامى چرخاندى و به سوى خيمه گاه نگاه كردى در حالى كه فكر تو از جانب آنها پريشان شده بود. اسبت با سرعت به سوى خيمه ها فرار كرد در حالى كه شيهه مى‌كشيد و گريه مى‌كرد. هنگامى كه زنان اسب تو را در آن حال پريشان يافتند و زين آن را عارى از تو ديدند، از خيمه ها بيرون ريختند در حالى كه موهاى خود را پريشان كرده بودند، با دست بر صورتشان مى‌زدند، روبندهايشان افتاده بود و صدايشان به واويلا بلند شده بود. بعد از عزّت به ذلّت افتادند و به سوى مقتل تو مى‌دويدند. در همان حال شمر روى سينه تو نشسته بود... .

فقرات اخير دلالت مى‌كند كه زنان حرم بعد از شهادت حضرت امام حسين(ع) موهايشان را پريشان كردند و بر صورت خود لطمه زدند و اين گوياى جواز اين اعمال در عزادارى براى آن حضرت است.

(١٢) بحارالأنوار، ج١٠١، ص ٣٢٢.