لا يوطئن فرشكم أحداً تكرهونه و عليهنّ أن لا يأتين بفاحشة مبينة، فإن فعلن فانّ اللّه‌ قد اذن لكم أن تهجروهنّ في المضاجع و تضربوهنّ ضرباً غير مبرح، فإن انتهين فلهنّ رزقهنّ و كسوتهنّ بالمعروف، و استوصوا بالنساء خيراً فإنهنّ عندكم عوان لايملكن لأنفسهنّ شيئاً، و إنّكم إنّما أخذتموهنّ بأمانة اللّه‌ واستحللتم فروجهنّ بكلمات اللّه‌، فاعقلوا أيّها الناس قولي فإنّي قد بلغت. (١١١)

اى مردم! شما را بر زنانتان حقى و آنان را بر شما حقى است. حق شما بر ايشان آن است كه پاى كسى را كه دوست نداريد، به فراش شما نرسانند. بر آنان واجب است كه گناه آشكارى مرتكب نشوند و اگر چنان كردند خداوند به شما اجازه داده كه در خوابگاه، از ايشان دورى گزينيد و آنان را نه سخت و دشوار بزنيد. اگر از آن كار دست برداشتند بر شماست كه پوشاك و خوراك ايشان را به اندازه متعارف تأمين كنيد. شما را به نيكى با زنان وصيت مى‌كنم؛ زيرا آنان را به شما سپرده‌اند و چيزى از امر خويشتن را به دست ندارند و شما آنان را به عنوان امانت گرفته‌ايد و به دستور كتاب خدا با ايشان همبستر گشته‌ايد. پس اى مردم در سخن من تعقل كنيد كه من رسانيدم.

مطلب چهارم: اضطراب كلمات راويان در مورد زمان تحريم متعه

تعارضى كه در مورد زمان و مكان حلال و حرام شدن متعه بيان كرديم در خصوص روايتى بود كه مسلم در صحيحش نقل كرده است. اما اختلاف نظر فقهاى اهل سنت در مورد زمان، مكان و تعداد حرام و حلال شدن متعه چيزى است كه به راحتى مى‌توان در مورد آن سخن گفت. جزئيات اين اختلاف نظرها را نووى در شرحش بر صحيح مسلم ذكر كرده كه ما خلاصه آن را در اينجا مى‌آوريم:

١. متعه در غزوه خيبر، حلال و حرام شد. راويان، آن را از على(ع) نقل كرده‌اند.

٢. از حسن بصرى و سبره جهنى روايت شده كه متعه، جز در عمرة القضاء حلال نشد.

(١١١) سيره ابن هشام، ج٢، ص٦٠٤.