آنكه خداوند عمر مقدّرى به او داده است و سپس او را به سوى خود خوانده و او اجابت كرده است ونزديك است كه من هم دعوت شوم و اجابت كنم [از اين دنيا بروم]. من مسؤوليت دارم و شما هم مسؤوليتى داريد، پس شما چه مى‌گوييد؟ گفتند: ما شهادت مى‌دهيم كه تو تبليغ كردى و حق نصيحت را به جا آوردى و آنچه را بر تو بود ادا كردى. خداوند بهترين پاداش رسولانش را به تو عنايت كند. حضرت سه بار فرمودند: خدايا شاهد باش. سپس فرمود: اى گروه مسلمانان، اين [على(ع) [ولىّ شما بعد از من است، پس بايد شاهدان به غايبان برسانند.

امام باقر(ع) فرمود: به خدا قسم، على(ع) امين خداوند بر خلقش و غيب و بر دينى بود كه خدا براى خود پسنديده بود.

سپس مرگ رسول خدا فرا رسيد و ايشان، على(ع) را نزد خود خواند و فرمود: يا على من مى‌خواهم آنچه را خداوند از غيب و علم خود و از خلقش و دين مورد رضايتش به من سپرده است به تو بسپارم. امام باقر(ع) فرمود: به خدا اى زياد(ابى الجارود، زياد بن منذر) احدى از خلق با على(ع) شريك نبود.

سپس مرگ على(ع) فرا رسيد و پسران خود را كه دوازده نفر بودند فراخواند و فرمود: اى پسران من، خداوند اين گونه خواست و در من سنّتى از يعقوب نهاد. يعقوب در حضور دوازده پسر خود، جانشين و خليفه خود را معرفى كرد، من هم شما را به جانشين خود و صاحب الأمر شما، خبر مى‌دهم. بدانيد كه اين دو، پسران رسول خدا، حسن و حسين(ع) هستند، به سخن آنها گوش فرا دهيد و از فرمانشان اطاعت كنيد و پشتيبان آنها باشيد كه هر چه را خداوند از خلق و غيب و دين مورد رضايتش به پيامبر سپرده بود و پيامبر به من سپرده بود، من به اين دو سپردم. همان چيزى را كه خداوند، بر على به سبب وصايت از رسول خدا واجب كرده بود، بر آن دو نيز به سبب وصايت از على(ع) واجب كرده است. آنها بريكديگر هيچ برترى ـ مگر به جهت بزرگى سنّ ـ ندارند و شيوه