در ادامه، امام اشاره به مصلحت اين عمل مى‌كند كه همانا رعايت مصالح عاليه نظام اجتماعى انسان و بقاى نسل او مى‌باشد ؛ زيرا سوزاندن حيوان سبب مى‌شود افراد با حيوانات خود اين عمل را انجام نداده و به آن عادت نكنند. در غير اين صورت از ازدواج شانه خالى كرده و به اين سبب خود را ارضاء مى‌كنند و نياز جنسى خود را برطرف مى‌سازند و سرانجام اين عمل، كاهش ازدواج و قطع نسل انسانى است.

٦. داغ نهادن بر حيوان

در گذشته در ميان گله داران و افرادى كه داراى حيوان بودند رسم بود كه براى اثبات مالكيت خود بر حيوان به واسطه داغ نهادن، علامت گذارى مى‌كردند و هر يك در قسمتى از بدن حيوان داغ مى‌نهادند.

در اسلام از اين عمل به ويژه در صورت حيوانات نهى شده است و در صورت نياز توصيه شده كه در غير صورت حيوان و يا در گوش او انجام شود. پس داغ نهادن بر صورت ممنوع است (١٦٧) و در بيان علت آن بيان كرده‌اند كه: «زيرا آنها تسبيح مى‌گويند و حمد خداى را به جاى مى‌آورند» (١٦٨) .

لذا چنين صورتى مورد احترام است و بايد به پاس تسبيح الهى از داغ نهادن بر صورت آنها پرهيز كرد اما در صورت نياز به علامت گذارى شيخ طوسى مى‌گويد:

سزاوار است بر قوى ترين و سخت ترين موضع بدن كه عارى از پشم و موى باشد داغ نهند تا ضررى به حيوان نرسد (١٦٩).

در رواياتى در مقام بيان مكان داغ نهادن، از مواضعى غير از صورت حيوان نام برده شده است . عبداللّه‌ بن سنان از امام صادق(ع) روايت مى‌كند :

(١٦٧) من لايحضره الفقيه، ج ٤، ص٥؛ الكافي في الفقه، ص٥٣٨ .
(١٦٨) تفسير العياشي ، ج٢ ، ص٢٩٤ .
(١٦٩) مبسوط ، ج١، ص٢٦١ .