فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١١١ - ازدواج موقت در كتاب و سنّت آیة الله جعفر سبحانى

نفر، نقل كرده است. ممكن است كسى تصور كند كه اين‌ها، ده روايتند، در حالى كه يك روايت است كه از طرق مختلف به يك فرد، يعنى سبرة بن معد جهنى، مى‌رسد. به زودى اختلافى كه در روايات نقل شده از او، وجود دارد و آن را از حجيّت مى‌اندازد، بيان خواهيم كرد.

٣. ابن مسعود عبدالرزاق و ابن منذر و بيهقى از ابن مسعود نقل كرده‌اند:

متعه با آيات طلاق، صدقه، عدّه و ميراث، نسخ شده است. (٩٣)

اين روايت از زبان ابن مسعود، دروغ است. پيشتر بيان كرديم كه ابن مسعود يكى از قائلان به حلّيت متعه بوده است و براى اين ادعايش به آيه «تحريم طيبات» استشهاد كرده است. (٩٤) از طرف ديگر چگونه ممكن است ابن مسعود نداند كه برخى احكام خاص متعه، مخصص عموم آياتى است كه دلالت دارند جدايى با طلاق انجام مى‌شود و زن از مرد ارث مى‌برد، نه اينكه آنها ناسخ حلّيت متعه باشند. چگونه ممكن است آيه عدّه، موجب نسخ حلّيت متعه شود، در حالى كه ـ همچنانكه پيشتر گفتيم ـ زنى كه متعه شده بايستى پس از پايان يافتن مدت، عده جدايى و يا عدّه وفات نگه دارد.

٤. ابوذر

بيهقى از ابوذر نقل كرده است:

متعه زنان به مدت سه روز بر اصحاب رسول خدا(ص) حلال گرديد و سپس رسول خدا(ص) آن را منع كرد. (٩٥)

٥. ابن عباس

ابو داود در ناسخش و ابن منذر و نحاس از طريق عطاء از ابن عباس ،در مورد اين آيه كه خداوند مى‌فرمايد: {فما استمتعتم به منهن فآتوهن أُجورهن فريضة } نقل كرده‌اند كه گفت:

اين آيه توسط آيات زير نسخ شده است:

{يا أيّها النّبي إذا طلّقتم النّساء فطلقّوهنّ لعدتهنّ }