اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٩ - آشوبى نطنزى
سیّدمحمّدابراهیم بهشتی
سیّدمحمّدابراهیم بن سیّداسداللّه حسینی بهشتی، عالم فقیه کامل، (دارای اجازه اجتهاد از آخوند ملاحسینعلی تویسرکانی) متوفّی ٢٨ صفر ١٣١٠، مدفون در تکیه سادات بهشتی واقع در تخت فولاد[١] (بر سنگ مزارش با این القاب از او یاد شده: سیّد المحققین و زبده المدققین، ظهیر الاسلام و المسلمین، عمده الفقهاء و المجتهدین، السخی الکریم و العلیم الحلیم). مادّه تاریخ وفاتش این بیت است:
تاریخ وی از خرد شدم جویا گفت: «فردوس بدان مقام ابراهیمست»]
شیخ میرزا ابراهیم اصفهانی
شیخ میرزا ابراهیم بن شیخ اسماعیل اصفهانی، عالم فاضل در سال ١٢٩٠ق در اصفهان متولّد شده، و سپس به مشهد مقدّس مهاجرت کرده، و در آن جا نزد سیّدعلی حائری یزدی و شیخ اسماعیل ترشیزی تلمّذ نموده است. در سال ١٣١٨ق نیز به سامرّا رفته، و دو سال در درس میرزا محمّدتقی شیرازی حاضر شده، و در شوّال ١٣٣٤ به کرمانشاه سفر کرده، و سرانجام در سال ١٣٣٩ق در مشهد مقدّس وفات یافته است.
کتب زیر از تألیفات او است: ١. احکام النّجاسات ٢. رساله در شکّ رکعات نماز ٣. منجزات مریض ٤. المواقیت و غیره. پدرش نیز از صلحاء و اخیار بوده، و در سال ١٣٣٠ق در کاظمین وفات یافته است.[٢]
محمّدابراهیم اصفهانی
محمّدابراهیم بن اسماعیل اصفهانی، فاضل خطّاط، از آثارش کتابت نسخه ای است از کتاب استقصاء النّظر تألیف سیّدصدرالدّین محمّد بن محمّد رضوی قمی که به خطّ نسخ نوشته، و در ذی قعده ١٢٤٩ به پایان رسانیده است. در حاشیه تصحیح شده است. در
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧١٩؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص١٣٥.
[٢] نقباءالبشر ج١، صص٨ ٩؛ تاریخ اصفهان، جابری، ص٢٨٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٠٣.